บทที่ 138 แก้วน้ำนี้ยังใช้ได้อยู่ไหมเนี่ย

จ้าวต้าจ้วง ฐานะทางบ้านถือว่าใช้ได้ รูปร่างก็กำยำ สูงประมาณ 173 เซนติเมตร น้ำหนักไม่ต่ำกว่าหนึ่งร้อยห้าสิบถึงหนึ่งร้อยหกสิบชั่งแน่ๆ แต่กลับถูกจางเสี่ยวหลงใช้มือเดียวหิ้วลอยกลางอากาศราวกับตุ๊กตา แล้วประเคนฝ่ามือใส่หน้าไม่ยั้ง

"แกกล้าตีพี่ชายฉัน..." จ้าวเอ้อร์จ้วงที่ตัวลอยคว้างอยู่กลางอากาศ กัดฟันข่มความมึนงง แผดเสียงลั่นพร้อมซัดหมัดใส่ดั้งจมูกจางเสี่ยวหลง หมัดนี้ถ้าโดนดั้งจมูกเข้าจังๆ จุดจบมีเพียงหนึ่งเดียว นั่นคือกระดูกดั้งแตกละเอียด หมัดเผด็จศึกของจ้าวเอ้อร์จ้วง เคยทำให้หลายคนเจ็บตัวมาแล้ว และเป็นสิ่งที่เขาภาคภูมิใจมาตลอด ทุกคนต่างใจหายวาบแทนจางเสี่ยวหลง มีใจอยากจะช่วยรับแทน แต่ระยะทางไม่อำนวย

"ฮึ~ แค่พวกอันธพาลขยะอย่างแก คิดจะลอบกัดฉันงั้นเหรอ?" แววตาเย็นยะเยือกของจางเสี่ยวหลง ทำเอาจ้าวเอ้อร์จ้วงขนลุกซู่ ไอ้เด็กเวร ฉันจ้าวเอ้อร์จ้วงแรงเยอะกว่ามัน อายุเยอะกว่ามัน จะไปกลัวไอ้เด็กเมื่อวานซืนทำไม? "จางเสี่ยวหลง น้อยคนนักที่จะหลบหมัดนี้ของฉันได้ แกจงลงไปนอนซะเถอะ~" จ้าวเอ้อร์จ้วงมองหมัดตัวเองที่อีกไม่กี่เซนติเมตรจะกระแทกหน้าอีกฝ่าย ใบหน้าฉายแววลำพองใจ เหมือนกำลังเยาะเย้ย และเหมือนกำลังอวดศักดา