บทที่ 139 ในเครื่องเทศก็มีเมล็ดพันธุ์นี่นา

"เอ่อ~ อาคิดไปถึงไหนครับเนี่ย?" จางเสี่ยวหลงทำหน้าเหนื่อยใจ ผมแค่บอกว่าเสือมันฉี่รดต้นเก๋ากี้ ไม่ได้บอกว่ามันฉี่รดผลเก๋ากี้สักหน่อย ดูทำหน้าขยะแขยงเข้า รับรองว่าพรุ่งนี้อาต้องมาตามทวงเก๋ากี้ลูกยักษ์จากผมแน่ๆ "ไม่รู้สึกว่ารสชาติมันแปลกๆ เหรอ?" "อืม แปลกจริง เหมือนมีกลิ่นฉุนกึกเตะจมูก" "ลองชิมดูสิครับ~" "ไม่เอา... อยากกินเธอก็กินเองสิ! ยกแก้วให้เลยเอ้า" "อาครับ ผมยังเด็ก ยังไม่ได้หาเมีย! ให้ผมดื่มชานี้จะไม่เป็นการทำร้ายผมเหรอครับ?" "ทำร้ายอะไรกัน?" "ผมไม่มีเมีย ถ้ากินเจ้านี่เข้าไป แล้วคืนนี้จะจัดการยังไง?" "จัดการ... จัดการอะไร? ซี้ด... หรือว่าเธอหมายความว่า..."

มือของจางเป่ากุ้ยที่ยื่นออกไป รีบหดกลับมาทันที จ้องมองผลเก๋ากี้เม็ดเป้งในแก้วตาเขม็ง ขนาดเท่าถั่วลิสง ดูโดดเด่นท่ามกลางเก๋ากี้เม็ดอื่นๆ เขาไม่เคยเห็นเก๋ากี้ใหญ่ขนาดนี้มาก่อน มิน่าล่ะถึงโตได้ขนาดนี้ ที่แท้ก็เพราะโดนเสือฉี่รดใส่บ่อยๆ นี่เอง! "กลิ่นหอมจริงๆ! กลิ่นหอมเฉพาะตัวของเก๋ากี้ แถมยังเข้มข้นกว่าปกติเป็นสิบเท่า" จางเป่ากุ้ยเปิดฝาแก้ว จิบเบาๆ แล้วอดชมเปาะไม่ได้ "อ้าว กลิ่นฉุนกึกหายไปแล้วเหรอครับ?" "พูดอะไรของเธอ? นี่มันกลิ่นหอมเก๋ากี้ชัดๆ จะไปมีกลิ่นฉุนกึกได้ยังไง?" "ก็เมื่อกี้อาบอกเองว่า..." "อาพูดเหรอ? เธอหูฝาดไปมั้ง! เสี่ยวหลงเอ้ย แปลกจริงแฮะ อาเพิ่งจิบไปนิดเดียว ทำไมจู่ๆ รู้สึกเหมือนกลับไปเป็นหนุ่มอายุสิบเจ็ดสิบแปด..." "อะแฮ่ม ออกฤทธิ์เร็วขนาดนั้นเลยเหรอครับ?" "เอ่อ~ งานข้างล่างอาสั่งการไว้หมดแล้ว อารู้สึกไม่ค่อยสบาย ขอตัวกลับไปพักผ่อนก่อนนะ..." พูดจบ จางเป่ากุ้ยที่สีหน้าดูผิดปกติก็รีบวิ่งจู๊ดหายไป

"เชี่ยเอ๊ย หัวหน้า... ความเร็วขนาดนี้ ยอมใจจริงๆ นับถือๆ!" จางเสี่ยวหลงแอบชื่นชม แต่ก็อดสงสัยไม่ได้ สรรพคุณเก๋ากี้ของผมมันดีขนาดนี้เลยเหรอ? ผมกินขนาด 5J เข้าไป ยังกินเล่นเหมือนผลไม้ ก็ไม่ได้ร้อนรนขนาดหัวหน้ากองผลิตนี่นา? สงสัยเพราะผมผ่านชีวิตมาสองชาติ ความยับยั้งชั่งใจเลยสูงกว่ามั้ง อย่างมากก็แค่หลังจากโดนน้ำตกกระแทกตัว คืนนั้นก็ต้องนอนตัวตรงทั้งคืนแค่นั้นแหละ อย่างอื่นก็ไม่ค่อยมีปฏิกิริยาอะไรเท่าไหร่