บทที่ 140 มีคนแอบมุดไร่ข้าวโพด

"ดึกดื่นป่านนี้ ทำไมถึงมีเสียงผู้หญิง?" จางเสี่ยวหลงใจหายวาบ เมื่อกี้เพิ่งจะนึกถึงฉากในหนัง "ศพสยองแห่งหมู่บ้านลึกลับ" แล้วจู่ๆ ก็ได้ยินเสียงผู้หญิง มันจะบังเอิญเกินไปไหม? เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดขึ้นเต็มหน้าผาก นี่คงไม่ใช่ผีสาวหรอกนะ? แต่ทำไมเสียงคุ้นๆ ชอบกล? ขอคิดก่อนนะ~ ใช่แล้ว นี่มันเสียงเมียจ้าวต้าจ้วงไม่ใช่เหรอ? เขาตั้งสติได้ทันที ยิ้มขำตัวเอง: โลกนี้มีผีสางที่ไหนเล่า หลอนไปเองทั้งนั้น ต้าฮุยเอาหัวถูขาเจ้านาย เสี่ยวฮุยงับขากางเกงเจ้านายลากไปทางไร่ข้าวโพด เชี่ยเอ๊ย พวกเอ็งก็อยากรู้เรื่องชาวบ้านด้วยเหรอ? งั้นก็~ เข้าไปดูหน่อยซิว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น

หนึ่งคนสี่หมาป่ามุดเข้าไร่ข้าวโพดทางซ้ายมือ ยิ่งเดินเข้าไปใกล้ เสียง "ต่อสู้" ที่คุ้นเคยก็ยิ่งดังขึ้นเรื่อยๆ ถี่กระชั้นขึ้นทุกที จางเสี่ยวหลงถึงบางอ้อ ที่แท้ก็มาเจอฉากแอบแซ่บในไร่ข้าวโพดเข้าให้แล้ว ว่าแต่ผู้ชายเป็นใครล่ะ? เดินคลำทางในความมืดสักพัก ในที่สุดก็เห็น... เอ่อ ได้ยินเสียงคุยกันชัดเจน "คุณรีบๆ หน่อยสิ เดี๋ยวต้าจ้วงจะกลับบ้านแล้ว" "กลัวอะไร? ทีมล่าสัตว์หมู่บ้านหลิวจวงเลี้ยงเหล้าสองพี่น้องนั่น ยังอีกนานกว่าจะเลิก!" เสียงนี้มันจางเป่าหมิง หัวหน้ากลุ่มสองนี่นา? เชี่ยเอ๊ย——จ้าวต้าจ้วงไปกินเหล้า แต่โดนตีท้ายครัวซะงั้น เดี๋ยวนะ จ้าวต้าจ้วงโดนซ้อมจนน่วมขนาดนั้น ยังจะกระย่องกระแย่งไปกินเหล้าอีก? จางเสี่ยวหลงพูดไม่ออก ในไร่ข้าวโพดมืดตึ๊ดตื๋อ มองอะไรไม่เห็น จางเสี่ยวหลงไม่กล้าเข้าไปใกล้มาก แอบฟังอยู่ห่างๆ ราวเจ็ดแปดเมตร

"ทำไมทีมล่าสัตว์ถึงเลี้ยงเหล้าพวกเขา?" "ปรึกษาเรื่องเข้าป่าล่าสัตว์อีกสองวันนี้น่ะสิ!" "แล้วทำไมคุณไม่ไป?" "ก็ผมคิดถึงคุณไง นอนซมอยู่บนเตียงตั้งสองเดือนกว่า ในที่สุดก็ได้โอกาส..." แล้วเสียงต่อสู้ดุเดือดก็ดังขึ้นอีกระลอก "เสร็จแล้วเหรอ?" "อืม!" "งั้นฉันกลับก่อนนะ~" "อยู่ต่ออีกหน่อยสิ!" เสียงสวบสาบเหมือนกำลังใส่เสื้อผ้าดังขึ้น อากาศยังเย็นอยู่เลย หญิงร้ายชายเลวคู่นี้ไม่กลัวหนาวรึไง ถึงได้มามุดไร่ข้าวโพดกัน จางเสี่ยวหลงค่อยๆ ถอยออกมา รู้สึกรังเกียจคนคู่นี้จับใจ จางเป่าหมิงนี่ก็เร็วชิบหาย แค่นาทีเดียวก็เสร็จกิจแล้ว? กองผลิตจางจวงมีเรื่องบัดสีแบบนี้ ผมต้องรีบไปตามหัวหน้ากองผลิตมาดู