บทที่ 141 ที่หมู่บ้านหลิวจวงเริ่มมีคนกินแกลบกินรำแล้ว

"กองผลิตเราคนตั้งพันกว่าคน เหลือเสบียงแค่ไม่กี่ร้อยชั่งเองเหรอครับ?" จางเสี่ยวหลงไม่คิดว่าสถานการณ์จะเลวร้ายขนาดนี้ ช่วงหลังมานี้ที่บ้านเขาไม่ค่อยไปเอาข้าวจากโรงอาหารกลับมา เพราะเอามาก็ไม่มีคนกิน สู้ไม่เอามาให้เสียของดีกว่า ตั้งแต่หัวหน้ากองผลิตยันลูกบ้าน ทุกคนก็เห็นว่าเป็นเรื่องปกติ ไม่มีใครคัดค้าน ก็มีแต่บ้านจางเสี่ยวหลงนี่แหละ ถ้าเป็นบ้านอื่นทำแบบนี้ คงโดนหาเรื่องหรือโดนแย่งเสบียงไปนานแล้ว

หลี่เยว่เอ๋อถอนหายใจ ชี้ไปที่กระสอบธัญพืชหยาบไม่กี่กระสอบที่เหลืออยู่ "อีกตั้งเดือนกว่าจะถึงหน้าเก็บเกี่ยวข้าวโพด ยี่สิบกว่าวันนี้จะผ่านไปยังไงไหว?" เกิดความเงียบชั่วขณะ "เสี่ยวหลง ถ้าไม่ได้หมูป่าที่เธอล่ามาช่วยให้ทุกคนพอมีน้ำมันหล่อเลี้ยงกระเพาะ ป่านนี้พวกเราคงทนไม่ไหวกันแล้ว" หลี่เยว่เอ๋อพูดด้วยน้ำเสียงซาบซึ้ง "แล้วก็ ตอนสร้างบ้านเธอ ชาวบ้านที่ไปช่วยงานก็ได้กินอิ่มท้องกันจริงๆ" "หลายวันมานี้ พ่อแม่เธอแทบจะเอาเสบียงที่มีในบ้านทั้งหมดออกมาใช้ ไม่งั้นเสบียงไม่กี่ร้อยชั่งของกองผลิตคงหมดไปนานแล้ว" "เธอรู้เรื่องหมู่บ้านหลิวจวงข้างๆ ไหม? พวกเขาเสบียงหมดเกลี้ยงตั้งแต่เจ็ดแปดวันก่อนแล้ว"

จางเสี่ยวหลงเพิ่งเคยได้ยินเรื่องนี้ "กองผลิตพวกเขามีฐานะดีกว่าเราไม่ใช่เหรอครับ? ตรุษจีนปีก่อนก็ล้มหมูฉลองตั้งหลายตัว ทำไมเสบียงหมดเร็วนัก?" "ปีนี้พวกเขาเลี้ยงหมูตั้งยี่สิบตัว มากกว่ากองผลิตเราตั้งสิบตัว เสบียงส่วนใหญ่ก็หมดไปกับหมูพวกนี้นั่นแหละ" "น้าทำงานต่อเถอะครับ เดี๋ยวผมไปเดินดูที่อื่นหน่อย"