บทที่ 149 ผมคือคุณว่าน

"อย่าลืมออกบิลให้ฉันด้วยนะ" จางเสี่ยวหลงตบบ่าสยงเหล่ยเบาๆ เจ้านี่ตัวเตี้ยกว่าเขาเกือบครึ่งหัว ตบง่ายสบายมือดีพิลึก สยงเหล่ยแอบบ่นในใจ มื้อเช้าฉันซื้อมาตั้ง 1 หยวน 2 เหมา นายทอนให้ฉันแค่ 4 เฟินก็ถือว่าหายกันแล้วเหรอ? เฮ้อ~ ทำไงได้ ดันเจอคนแบบนี้เข้า

"วางใจเถอะ พรุ่งนี้ฉันเอาบิลไปให้ฝ่ายบัญชีประทับตรา แล้วจะเอามาให้" เขาพกเงินสดติดตัวมาสองพันหยวน เป็นเงินทุนสำรองสำหรับจัดซื้อ จากนั้นสยงเหล่ยจึงนับเงินปึกหนึ่งส่งให้จางเสี่ยวหลง "เอ่อ ไม่นับหน่อยเหรอ?" จางเสี่ยวหลงยัดเงินใส่กระเป๋าอย่างไม่ใส่ใจ "เงินแค่นี้ต้องนับด้วยเหรอ? หรือว่านายกล้าโกงฉัน?"

"ไม่ๆๆ ฉันจะกล้าโกงเงินใครก็ได้ แต่ไม่กล้าโกงเงินนายหรอก!" สยงเหล่ยเก็บเงินที่เหลือ แล้วถามอย่างเอาใจ "วันนี้จะใช้รถพ่วงข้างอีกไหม? ฉันขับให้ฟรีเลยนะ" "ไม่ต้องหรอก ของป่าทิ้งข้ามคืนแล้ว เก็บไว้นานเดี๋ยวไม่สด" จางเสี่ยวหลงมีธุระต้องไปทำต่อ จึงโบกมือไล่ สยงเหล่ยขนของขึ้นรถ กล่าวลา แล้วบิดรถพ่วงข้างแล่นฉิวออกไป