บทที่ 155 เธอไม่รู้ว่านี่คือกุ้งลากู่

หลี่เชี่ยนยิ้มบางๆ บนใบหน้าสวยหวาน แววตาฉายแววชื่นชมเป็นระยะ "เลขาธิการสวี่แห่งอำเภออันผิง เอ่ยปากชมคุณกลางที่ประชุมคณะกรรมการอำเภอเลยนะ" "ท่านเลขาธิการสวี่ยังพูดกำชับเป็นพิเศษว่า—สหายที่ดีอย่างจางเสี่ยวหลง คือผู้ที่ผ่านบททดสอบมาแล้ว ต้องสนับสนุนให้ได้รับหน้าที่สำคัญ" "ท่านผู้กำกับหลิวก็รีบตอบรับทันทีว่าจะรีบบรรจุคุณเป็นตำรวจเต็มตัวให้เร็วที่สุด นี่ไง ไม่กี่วันก็ทำเรื่องเสร็จเรียบร้อย" "แม้แต่บัตรประจำตัวก็ทำเสร็จแล้ว พอดีผู้กองหลิวกับคนอื่นๆ ติดคดีสำคัญอยู่ ท่านผู้กำกับเลยสั่งให้ฉันเอาบัตรมาส่งให้คุณ" "ถือโอกาสมาแจ้งข่าวดีนี้ด้วยเลย~"

จางเสี่ยวหลงคาดไม่ถึงว่าเรื่องจะเป็นแบบนี้ ความดีใจถาโถมเข้ามาแบบไม่ทันตั้งตัว ตั้งแต่ได้เป็นตำรวจสำรองจนถึงตอนนี้ อย่างมากก็แค่สองเดือนกว่าๆ ได้บรรจุแล้วเหรอ? เหมือนว่า~ ผมยังไม่เคยไปรับเงินเดือนที่อำเภอเลยสักครั้งด้วยซ้ำ! "แล้วหน้าที่หลักของผมคืออะไรครับ?" "วางใจเถอะ! เรื่องสืบคดีในอำเภอ คุณไม่ต้องยุ่งก็ได้ แค่ทำเหมือนเดิม คอยดูแลผืนป่าแถบนี้ก็พอ" "เอ่อ~ ง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ?" จางเสี่ยวหลงโล่งอก ขอแค่ไม่ต้องไปนั่งโต๊ะทำงานที่สถานีตำรวจอำเภอก็พอ เรื่องอื่นค่อยว่ากันได้

"ผู้กองหลิวฝากบอกว่า ถ้าคุณล่าสัตว์ได้ แล้วแบ่งขายให้สถานีตำรวจบ้างก็จะดีมาก ถือว่าช่วยดูแลเรื่องเสบียงอาหารให้พวกเรา" หลี่เชี่ยนรับบัตรเก่าคืนจากจางเสี่ยวหลง แล้วเก็บใส่ถุง "เรื่องนี้ไม่มีปัญหาครับ ทุกคนงานยุ่งสืบคดีกันทั้งวัน เหนื่อยกันน่าดู พอดีผมมีหมาป่าอยู่หลายตัว รบกวนคุณช่วยขนกลับไปที่สถานีตำรวจหน่อยนะครับ" จางเสี่ยวหลงไม่พูดเรื่องเงิน เขาหันหลังเดินกลับเข้าห้องตัวเอง แล้วเอาซากหมาป่าห้าตัวออกมาจากมิติ