บทที่ 156 ความในใจของหลี่เชี่ยน

จางเสี่ยวหลงคิดทบทวนอย่างรวดเร็ว รู้สึกว่าความเป็นไปได้นี้สูงมาก "เอ่อ กุ้งเครย์ฟิชก็เป็นวัตถุดิบทำอาหารชนิดหนึ่งครับ หน้าตาก็คล้ายๆ กุ้งลากู่แถวบ้านเรานี่แหละ... เนี่ย แบบตัวที่คุณถืออยู่นี่เลย หน้าตาไม่ต่างกันมากครับ" หลี่เชี่ยนฟังแล้วยังงงๆ วางกุ้งลากู่ในมือกลับลงไป แล้วถามอย่างครุ่นคิด "แล้ว... กุ้งลากู่นี่กินได้ด้วยเหรอ?" "พี่เชี่ยน แถวบ้านพี่เขาไม่กินกุ้งลากู่กันเหรอครับ?" จางเสี่ยวหลงถามกลับขณะวางหนังกระต่ายป่าไว้ข้างๆ เนื้อกระต่ายถูกล้างจนสะอาดอย่างรวดเร็ว จู่ๆ เขาก็นึกขึ้นได้ คนในกองผลิตจางจวงก็ไม่มีใครกินกุ้งลากู่เหมือนกัน โธ่เอ๊ย ลืมเรื่องยุคสมัยไปได้ยังไง ตอนนี้ปี 60 กุ้งลากู่ยังไม่ถูกนำมาทำเป็นอาหารอย่างแพร่หลาย อย่างน้อยในเขตอำเภออันผิง ก็ยังไม่มีใครกินกุ้งลากู่

หลี่เชี่ยนส่ายหน้า ยิ้มเยาะตัวเองนิดๆ "ทำไมฉันรู้สึกว่า ยิ่งอยู่กับคุณนานเท่าไหร่ ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองโลกแคบจัง! กุ้งลากู่ กุ้งเครย์ฟิชอะไรพวกนี้ ฉันไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย แต่คุณกลับรู้ไปหมด แถมยังรู้วิธีทำเป็นอาหารด้วย" ต้องใช้ความรู้สึกด้วยเหรอครับ? คุณผู้หมวดครับ~ นี่มันคือความจริงชัดๆ

"ผมต้องขอบอกว่า ความรู้สึกของพี่เชี่ยนถูกต้องที่สุดแล้วครับ เดี๋ยวผมจะให้พี่ชิมรสชาติกุ้งลากู่ผัดน้ำแดง รับรองว่ากินแล้วจะติดใจ!"