บทที่ 157 หลี่เชี่ยนเป็นผู้หญิงที่ดี

กลิ่นหอมตลบอบอวลไปทั่วห้องครัว เหลือกับข้าวอย่างสุดท้ายแล้ว ในตอนนั้นเอง ก็มีเสียงพูดคุยดังมาจากในลานบ้าน "เสี่ยวหลง ที่บ้านมีแขกมาเหรอ?"

เมื่อเห็นรถจี๊ปจอดอยู่หน้าประตู หลินซิ่วเจินและลูกสาวก็รู้สึกชินชา ไม่ได้ตื่นเต้นอะไรแล้ว จางเป่าจู้ที่เดินตามมาข้างหลังพูดขึ้น "น่าจะเป็นผู้กองหลิวจากสถานีตำรวจอำเภอมั้ง" "โธ่เอ๊ย พวกเธอจะมายืนบื้ออะไรอยู่หน้าประตู? ขวางทางหมดแล้วเนี่ย!"

จางเป่าจู้เบรกตัวโก่ง เกือบจะทรงตัวไม่อยู่ล้มหน้าคะมำ อดไม่ได้ที่จะบ่นเมียกับลูกสาวไปสองสามคำ "เอ๊ะ? พวกเธอสี่คนเป็นบ้าอะไรกัน? จ้องอะไรตาค้างเชียว? มีดอกไม้... เอ้อ~"