บทที่ 158 ทำไมพวกเราถึงไม่มีมันฝรั่งกิน

จางเสี่ยวหลงยื่นบัตรใบใหม่ที่หลี่เชี่ยนนำมาให้แม่ "ไอ้ลูกบ้า ไม่รู้เหรอว่าแม่หนังสือไม่ออก?" ถึงปากจะบ่นแบบนั้น แต่หลินซิ่วเจินก็รับบัตรประจำตัวตำรวจมาดูแล้วดูอีก ประคบประหงมราวกับของล้ำค่า "นึกไม่ถึงจริงๆ เสี่ยวหลงของเราก็ได้เป็นตำรวจสืบสวนประจำอำเภอแล้ว" จางเป่าจู้ยืนอยู่ข้างๆ มองตัวอักษรบนบัตร น้ำตาคลอเบ้าด้วยความซาบซึ้งใจ ใครจะไปคิดว่าจะมีวันนี้? เมื่อไม่กี่เดือนก่อน จางเสี่ยวหลงยังเป็นคนไม่เอาถ่าน เป็นอันธพาลที่ใครเห็นใครก็เกลียด แต่ตอนนี้กลับพลิกหน้ามือเป็นหลังมือ เหมือนเปลี่ยนไปเป็นคนละคน แถมยังได้เป็นตำรวจสืบสวน

"ผมไม่ได้เป็นตำรวจสืบสวนแบบที่ต้องไปสืบคดีหรอกครับ อย่างมากก็แค่ช่วยงานหลังบ้าน ล่าของป่ามาบำรุงกำลังให้ทุกคน จะได้มีแรงสืบคดีกันเต็มที่" "แล้วยังไงล่ะ? แบบนั้นไม่นับว่าเป็นตำรวจสืบสวนเหรอ?" "เอ่อ~ ก็จะว่าไม่ใช่ก็ไม่ได้ครับ!" "ก็นั่นน่ะสิ! ตระกูลจางของเราทำบุญมาดี ไม่ง่ายเลยนะเนี่ย!" ทุกคนในครอบครัวต่างปลาบปลื้มใจ

กว่าทุกคนจะออกไปทำงาน จางเสี่ยวหลงก็เพิ่งจะได้ว่างเว้น เขาล็อคประตูรั้ว จัดการงานในมิติ เก็บเกี่ยว เพาะปลูก ให้อาหารสัตว์จนครบถ้วน จากนั้นก็นอนพักบนเตียงหิน หลายวันมานี้ เขาแทบจะนอนในบ้านหินตลอด ใช้เตียงหินช่วยปรับสภาพร่างกายและผลัดเส้นเอ็นเปลี่ยนกระดูก แต่จางเสี่ยวหลงสังเกตว่า ตั้งแต่ครั้งแรกที่มีของเหลวสีดำเหนียวหนืดออกมาทั่วตัว ครั้งต่อๆ มา ของเหลวเหม็นเน่าพวกนี้ก็น้อยลงเรื่อยๆ น่าจะเป็นเพราะสิ่งสกปรกในร่างกายถูกขับออกไปจนเกือบหมดแล้ว อย่างไรก็ตาม พละกำลังของจางเสี่ยวหลงก็ยังเพิ่มขึ้นอย่างช้าๆ สภาพจิตใจก็ดีวันดีคืน จึงสรุปได้ว่า เตียงหินยังคงแสดงประสิทธิภาพอยู่อย่างต่อเนื่อง