บทที่ 164 หน่วยสืบสวนที่ไม่เป็นที่ต้อนรับ

"เรื่องนี้ดูท่าจะร้ายแรง สถานการณ์ตึงเครียดเอาการ ช่วงนี้นายอย่ามารอที่นี่เลย กลับไปทำงานที่โรงงานดีกว่า" จางเสี่ยวหลงคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วกำชับเพิ่มอีกประโยค "ช่วยฝากบอกพี่หกของฉันหน่อย ให้ระวังตัว พยายามอย่าออกจากโรงงาน"

"ได้เลย ฉันจะรีบกลับโรงงานเดี๋ยวนี้" สยงเหล่ยดีใจจนเนื้อเต้น ได้โอกาสไปส่งข่าวให้ลิ่วเฟิ่งอย่างเปิดเผย จะรออะไรล่ะ? เขาหันหลังกลับขึ้นรถพ่วงข้าง สตาร์ทเครื่องยนต์ แล้วบิดคันเร่งหายลับไปพร้อมเสียงท่อดังกระหึ่ม จางเสี่ยวหลงยืนอ้าปากค้าง มองรถพ่วงข้างที่หายลับไป เหลือทิ้งไว้เพียงควันไอเสียจางๆ

เชี่ยเอ๊ย~ ไอ้หมอนี่มันเห็นผู้หญิงดีกว่าเพื่อนชัดๆ! ไหนตกลงกันว่าจะแลกจักรยานกันขี่ไง? ฉันยอมรับว่าฉันขี่รถพ่วงข้างไม่เป็น แต่ก็ไม่ได้หมายความว่านายจะช่วยเอากระสอบหนักๆ ไปไว้บนรถนายไม่ได้นี่หว่า? จางเสี่ยวหลงได้แต่เข็นจักรยาน บอกลาคนอื่นๆ แล้วมุ่งหน้าเข้าเมืองต่อ