บทที่ 163 เจอระเบิดที่สถานีรถไฟ

จางเสี่ยวหลงนึกย้อนไปถึงชาติที่แล้ว สมัยเด็กๆ ที่หมู่บ้านไฟดับเป็นประจำ โดยเฉพาะช่วงเวลาละครหลังข่าว ประมาณสองทุ่ม ละครกำลังเล่นไปได้ครึ่งเรื่อง กำลังเข้าด้ายเข้าเข็ม จู่ๆ หน้าจอทีวีขาวดำก็กระพริบวูบ~ จุดสว่างตรงกลางจอยังคงดื้อดึงส่องแสงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะดับวูบจมสู่ความมืดมิดโดยสมบูรณ์ ทุกคนได้แต่นั่งรอแล้วรอเล่า จนเกือบจะสามทุ่มไฟก็ยังไม่มา ตามประสบการณ์แล้วป่านนี้ละครคงจบไปแล้ว สุดท้ายก็เลิกรอ ต่างคนต่างแยกย้ายกลับบ้านไปนอน พอสี่ทุ่มกว่าไฟดันมาซะงั้น มาตอนนี้จะมีประโยชน์อะไร? ละครก็จบไปหมดแล้ว นั่นขนาดเป็นยุค 80-90 ไฟฟ้ายังขาดแคลนขนาดนั้น ตอนนี้เพิ่งก้าวเข้าสู่ยุค 60 ได้ปีเดียว ไม่ต้องจินตนาการเลยว่าไฟฟ้าจะขาดแคลนขนาดไหน

"ขอบใจสำหรับคำอวยพรนะน้องเสี่ยวหลง หวังว่าโรงงานแปรรูปเนื้อสัตว์จะกลับมาจ่ายเนื้อได้เร็วๆ เหมือนกัน" เหอเทาวนแจกบุหรี่ให้คนอื่นๆ จนครบ แล้วจุดสูบเองมวนหนึ่ง ก่อนจะเก็บไม้ขีดและซองบุหรี่เข้ากระเป๋า "เมื่อก่อนฉันไม่รู้จริงๆ ว่างานจัดซื้อจะลำบากขนาดนี้ หลายวันมานี้ต้องคอยดูสีหน้าคนอื่น เฮ้อ~" เสียงถอนหายใจนั้น แฝงไว้ด้วยความรู้สึกของวีรบุรุษตกอับ คล้ายกับจะบอกว่าผู้กล้าย่อมไม่พูดถึงความเก่งกาจในอดีต

"เสี่ยวหลง ทำไมนายเข้าเมืองมาล่ะ? ที่ฉันไม่ไปกองผลิตพวกนายช่วงนี้ เพราะมาถึงตรงนี้ทีไรก็โดนกันไว้ทุกที พวกทหารเป็นยังไงนายก็รู้ ไม่มีการไว้หน้าใครทั้งนั้น พวกฉันเลยได้แต่เฝ้าแกร่วกันอยู่ที่นี่ทุกวัน" สยงเหล่ยฉวยโอกาสรีบอัดบุหรี่เข้าปอดสองที แล้วรีบอธิบายสาเหตุ