บทที่ 167 ผม——จางเสี่ยวหลง ขอรับผิดชอบหน้าที่นี้ด้วยความเต็มใจ

"งั้นน้องระวังตัวด้วยนะ สายลับพวกนี้ซ่อนตัวอยู่ในเงามืด ใครจะรู้ว่าพวกมันจะทำเรื่องบ้าคลั่งอะไรขึ้นมาอีก" หลิวจวิ้นจงเห็นเขาปฏิเสธหัวชนฝา ก็ไม่ได้รั้งต่อ กำชับอีกสองสามประโยคก่อนจะขอตัวไปประชุม จางเสี่ยวหลงปั่นจักรยานไปตามท้องถนนอย่างไร้จุดหมาย แต่ในหัวกลับประมวลผลอย่างรวดเร็ว ในเมื่อพบระเบิดที่สถานีรถไฟ ก็ควรไปดูลาดเลาที่นั่นสักหน่อย

ณ เวลานี้ บนถนนในกองผลิตจางจวง คอมมูนเซิ่งลี่ รถบรรทุกยี่ห้อเจี่ยฟ่างคันใหญ่ บรรทุกถ่านอัดก้อนมาเต็มคันรถ กำลังแล่นมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออก "รถบรรทุกถ่านคันเบ้อเริ่ม จะเอาไปส่งที่ไหนกัน?" "ไม่ใช่ถ่านหินธรรมดาหรอก ไอ้นี่ก้อนกลมๆ ดูดีกว่าถ่านหินก้อนๆ ตั้งเยอะ" "จะดูดีไม่ดี มันก็ถ่านเหมือนกันไม่ใช่เหรอ? จะต่างกันตรงไหน" เอี๊ยด... เสียงเบรกดังสนั่น ทำเอาชาวบ้านที่นั่งพักอยู่ข้างทางสะดุ้งโหยง รถบรรทุกค่อยๆ จอดสนิท กระจกหน้าต่างถูกหมุนลง คนขับรถชะโงกหน้าออกมา "สวัสดีครับคุณลุงคุณป้า! ขอถามทางหน่อยได้ไหมครับ?"

ชาวบ้านเกิดความระแวงขึ้นทันที "จะถามอะไร? พวกเราไม่รู้หรอก! ไปถามที่ที่ทำการกองผลิตโน่น!" ยุคสมัยนี้ คนแปลกหน้ามาด้อมๆ มองๆ ถามซอกแซก มักถูกสงสัยไว้ก่อน "อย่าเพิ่งเข้าใจผิดครับ พวกเรามาจากสถานีไฟฟ้าคอมมูนเซิ่งลี่ มาส่งถ่านอัดก้อนให้บ้านจางเสี่ยวหลงครับ" ชายหนุ่มที่นั่งเบาะข้างคนขับรีบอธิบาย นี่เป็นงานที่หัวหน้าสถานีมอบหมายให้เขาโดยตรง ได้ยินว่าเป็นคำสั่งจากผู้บริหารโรงไฟฟ้าในอำเภอ ถ้าทำงานพลาด กลับไปคงไม่มีหน้าไปรายงาน เขาตัดสินใจลงจากรถ ยื่นบุหรี่แจกจ่ายให้ชาวบ้าน