บทที่ 169 มิติชั้นสี่เปิดออก

ชายชราเดินเข้ามาใกล้ประตูบานนั้นเรื่อยๆ ฝีเท้าเริ่มชะลอลง เมื่อถึงระยะห่างจากประตูหนึ่งเมตร เขาก็ก้มลงทำทีเป็นผูกเชือกรองเท้า จางเสี่ยวหลงสังเกตเห็นว่า เชือกรองเท้าของเขาหลุดอยู่จริงๆ

"ร้ายกาจ! เก็บรายละเอียดได้ขนาดนี้ ฉันคาดไม่ถึงเลยจริงๆ" เขาเอ่ยชมจากใจจริง พร้อมกันนั้นความระแวดระวังภัยก็พุ่งสูงขึ้น ดูท่าจะประมาทคนในใต้หล้านี้ไม่ได้ ทุกคนย่อมมีความชำนาญในทางของตน ต้องระมัดระวังตัวตลอดเวลา ชายชราผูกเชือกรองเท้าเสร็จ ยืดตัวขึ้นทุบเอวเบาๆ แล้วเคาะประตูบานนั้น เสียงเคาะเป็นจังหวะชัดเจน ยาวสามสั้นสอง~ ประตูเปิดออก ชายชราแวบเข้าไปในห้องอย่างรวดเร็ว แล้วประตูก็ปิดลงอีกครั้ง จางเสี่ยวหลงตั้งใจจะดักฟังดูว่าจะมีเบาะแสอะไรไหม แต่ภายในห้องกลับเงียบกริบอีกครั้ง

ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้คว้าน้ำเหลว อย่างน้อยก็ยืนยันได้ว่าสามคนนี้มีพิรุธอย่างมาก รุ่งสาง ประตูห้องค่อยๆ แง้มออก ชายชราขาเป๋เดินออกมาเป็นคนแรก เดินไปยังห้องข้างๆ เปิดประตูแล้วเข้าไป จนกระทั่งฟ้าสว่างโร่ ทั้งสามคนก็ไม่ปรากฏตัวออกมาอีก