บทที่ 170 ถึงจะเป็นหน่วยสืบสวนพิเศษแล้วไง

รองผู้กำกับเฉาเสวี่ยเฟยทั้งโกรธ ทั้งอิจฉา ทั้งหงุดหงิด! พักอยู่ที่หอพักรับรองมาหลายวัน อาหารการกินก็ย่ำแย่เหลือทน อย่าว่าแต่เนื้อสัตว์เลย แม้แต่น้ำมันหมูสักหยดยังไม่ตกถึงท้อง ตอนแรกก็ไม่ได้คิดอะไรมาก ทุกคนก็ลำบากเหมือนกันหมด~ แต่ทว่า ตอนเที่ยงพอรถของเขาแล่นเข้ามาในสถานีตำรวจ ก็ได้กลิ่นเนื้อหอมฟุ้งลอยอบอวลไปทั่ว เขาลงจากรถ เดินตามกลิ่นหอมไปจนถึงโรงอาหาร และได้เห็นภาพที่ทำให้เขาโกรธจนเลือดขึ้นหน้า โรงอาหารสถานีตำรวจอำเภออันผิง ถึงกับมีเมนูเนื้อให้กิน ทุกคนกินกันอย่างเอร็ดอร่อย ต่างพากันชมว่าเนื้อไก่ป่านี่มันหอมจริงๆ! แถมยังยกย่องจางเสี่ยวหลงว่าเก่งกาจ สมกับเป็นตำรวจสืบสวนฝ่ายสนับสนุนพิเศษที่ทางสถานีแต่งตั้ง อายุยังน้อย ไม่เพียงไขคดีใหญ่ได้ ยังช่วยลดความเสียหายจากพายุใหญ่ให้ทางอำเภอได้อีก ช่างเป็นวีรบุรุษหนุ่มโดยแท้! คำชมเชยจางเสี่ยวหลงสารพัดสารพันพรั่งพรูออกมาไม่ขาดปาก

ยิ่งฟังรองฯ เฉาก็ยิ่งเดือดดาล รีบจ้ำอ้าวออกจากโรงอาหาร เขาเก็บความไม่พอใจไว้ทั้งวัน จนระเบิดออกมาในตอนค่ำ หลังจากด่ากราดทุกคนจนหนำใจ รองฯ เฉาก็รู้สึกดีขึ้นมาก โดยเฉพาะเมื่อเห็นสีหน้าของหลิวจวิ้นจงและพรรคพวก ที่แดงก่ำด้วยความอับอายและโกรธแค้น เขายิ่งสะใจเข้าไปใหญ่ เอ๊ะ~ แต่ทำไมจู่ๆ สีหน้าหลิวจวิ้นจงถึงเปลี่ยนไป? ความโกรธเมื่อครู่หายวับไป กลายเป็นเหมือนกำลังกลั้นขำสุดชีวิต! นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน? อารมณ์ที่เพิ่งจะดีขึ้นของเฉาเสวี่ยเฟย ดิ่งลงเหวในพริบตา

"คดีนี้พวกคุณทำไม่ได้เรื่อง เดี๋ยวผมจะโทรรายงานสถานีตำรวจเขต ขอกำลังสนับสนุนจากหน่วยสืบสวนพิเศษลงมาทำคดี!" เฉาเสวี่ยเฟยทิ้งระเบิดลูกใหญ่โดยไม่สนปฏิกิริยาของโจวเลี่ยงและคนอื่น แล้วเดินออกจากห้องประชุมไปดื้อๆ ทิ้งให้โจวเลี่ยง หลิวจวิ้นจง และคนอื่นๆ มองหน้ากันเลิ่กลั่ก!