บทที่ 171 แม่ไก่แก่นี่อร่อยขนาดนั้นเลยเหรอ

สายตาอันคมกริบราวนกเหยี่ยวของจางเสี่ยวหลง จ้องมองคนทั้งสามหายลับไปจากครรลองสายตาอย่างเย็นชา ในใจขบคิดอย่างรวดเร็ว เขาฟันธงแล้วว่าสี่คนนี้คือสายลับฝ่ายศัตรู และปฏิบัติการก่อวินาศกรรมของพวกมัน ก็คือคืนนี้ หรือก็คือเวลานี้ที่กำลังเริ่มต้นขึ้น เป้าหมายของการทำลายล้าง ก็คือโรงไฟฟ้าพลังความร้อนของอำเภออันผิง การที่พวกมันทิ้งคนไว้ตรงนี้หนึ่งคน แสดงว่าข้างหน้าต้องมีเป้าหมายที่พวกมันต้องการทำลาย เครื่องจักรในโรงไฟฟ้าพวกนี้ จางเสี่ยวหลงแทบไม่รู้จัก แต่ก็ไม่สำคัญ ขอแค่เป็นสิ่งที่ศัตรูต้องการทำลาย หน้าที่ของจางเสี่ยวหลงคือต้องขัดขวางและปกป้องมัน

หลังจากอีกสามคนเดินจากไป ชายวัยกลางคนที่ถูกทิ้งไว้ก็หันมองซ้ายขวาอย่างระแวดระวัง เมื่อเห็นว่ารอบข้างปลอดภัยดี เขาก็เปิดกระเป๋าผ้าใบ หยิบเอาสายชนวนออกมา แล้วค่อยๆ วางลากยาวไปตามพื้น การลากสายชนวนให้ยาว เพื่อถ่วงเวลาให้พวกมันมีโอกาสหนีหลังจากจุดระเบิด ฮี่ๆๆ~ จะหนีเหรอ? เกรงว่าพวกแกจะไม่มีโอกาสนั้นแล้ว! ทำให้ฉันเสียเวลาไปทำเงินที่ตลาดมืด แถมยังบังอาจคิดทำลายการพัฒนาประเทศจีนของฉัน โทษของพวกแกตายหมื่นครั้งก็ยังไม่สาสม

อาศัยจังหวะที่ชายวัยกลางคนกำลังง่วนอยู่กับการวางสายชนวน จางเสี่ยวหลงก็ย่องเงียบไปอยู่ข้างหลังเขา ในมือมีก้อนอิฐโผล่มาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ เขาฟาดก้อนอิฐเข้าที่ท้ายทอยของชายวัยกลางคนเต็มแรง เสียงเครื่องจักรคำรามกลบเสียงฝีเท้า ทำให้ชายคนนั้นไม่รู้ตัว แต่กระแสลมเย็นวูบจากด้านหลัง ทำให้เขารู้สึกถึงลางร้าย ทว่าในจังหวะที่กำลังจะหันกลับไปดู~ ท้ายทอยก็ถูกกระแทกอย่างแรง ความเจ็บปวดรุนแรงแล่นพล่าน ตามด้วยอาการวิงเวียนหน้ามืด ต่อให้เป็นสายลับที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดี ก็ทนการลอบกัดด้วยก้อนอิฐไม่ไหว! ชายวัยกลางคนไม่ทันรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ก็สลบเหมือดไปอย่างงุนงง