บทที่ 172 เรียกผมว่าเทพเจ้าแห่งอิฐบล็อก

ที่แท้เขาก็คือหัวหน้าทีม ฉันน่าจะเดาได้ตั้งแต่แรก! ยิ่งเป็นคนสำคัญ ยิ่งปรากฏตัวช้า ดูเหมือนคำพูดนี้จะมีเหตุผลอยู่บ้าง ที่ฉันคาดการณ์ว่าจะมีปลาตัวใหญ่ปะปนอยู่ด้วย ก็ไม่ได้ผิดพลาด สองคนนี้อยู่ด้วยกัน ฉันจะลงมือยังไงดีถึงจะเหมาะที่สุด? จางเสี่ยวหลงเริ่มกลัดกลุ้มใจนิดหน่อย ถ้าจะฆ่าทิ้งเลยก็ง่ายเหมือนพลิกฝ่ามือ ปืนไรเฟิลกึ่งอัตโนมัติ Type 56 ในมิติไม่ได้มีไว้ประดับเฉยๆ แน่นอน แต่เขาอยากจับเป็น เพราะแบบนั้นถึงจะได้ผลงานสูงสุด ถึงจะยากกว่าหน่อย แต่ก็ท้าทายดี ยิ่งยาก ผลตอบแทนยิ่งคุ้มค่า ระยะห่างสามสิบเมตร สายลับสองคน แถมต้องจับเป็น~ จางเสี่ยวหลงคิดหาทางหนีทีไล่อย่างรวดเร็ว สายชนวนในมือชายแก่ขาเป๋สั้นลงเรื่อยๆ เจ้าคนใส่หมวกแก๊ปก็ยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูเวลาเป็นระยะ เวลาปฏิบัติการใกล้เข้ามาทุกที

จางเสี่ยวหลงไม่ลังเลอีกต่อไป ย่องเข้าไปใกล้เจ้าหมวกแก๊ปที่หันหลังให้ ยี่สิบเมตร... สิบแปดเมตร... สิบห้าเมตร... เจ้าหมวกแก๊ปรู้สึกหนาวสันหลังวาบ หันขวับกลับมา มือขวาแตะซองปืนที่เอวทันที ฮึ~ จะชักปืนเหรอ? จางเสี่ยวหลงเร่งฝีเท้า พุ่งทะยานก้าวเดียวเกือบสองเมตร อิฐในมือเตรียมพร้อมอยู่แล้ว จังหวะที่เจ้าหมวกแก๊ปปลดกระดุมซองปืน จับด้ามปืน อิฐก้อนหนึ่งก็ลอยหวือเข้ามา "แย่แล้ว~ เราถูกเจอตัวแล้ว! รีบจุดระเบิด ลงมือก่อนกำหนด!" เจ้าหมวกแก๊ปชักปืนออกมา พร้อมตะโกนสั่งการ

ชายแก่ขาเป๋ได้ยินคำสั่ง ก็ไม่รอช้า หยิบไม้ขีดไฟออกมาเตรียมจุดสายชนวนระเบิด จางเสี่ยวหลงกระโดดลอยตัวกลางอากาศ ในมือมีอิฐอีกก้อน ปาใส่เจ้าหมวกแก๊ปซ้ำ พอปาเสร็จ อิฐก้อนที่สามก็โผล่มาในมือขวา คราวนี้เล็งไปที่ชายแก่ขาเป๋ เจ้าหมวกแก๊ปคล่องแคล่วว่องไว ยิ้มเยาะใส่ก้อนอิฐที่ลอยมา เอี้ยวตัวหลบได้อย่างง่ายดาย "อิฐก้อนแรกฉันหลบได้แล้ว มาดูกันว่าแกจะหลบกระสุนฉันได้ไหม~ ซี้ด... ทำไมยังมีอีก..." เจ้าหมวกแก๊ปชักปืนออกมาเต็มตัว กำลังจะเล็งยิงจางเสี่ยวหลงที่อยู่กลางอากาศ ใครจะไปรู้ว่าอีกฝ่ายจะปาอิฐมาอีกก้อน! คราวนี้ระยะใกล้กว่าเดิม แค่สี่ห้าเมตร ตัวเองก็ดันประมาท มัวแต่พล่ามคำพูดอวดดี จะหลบยังไงพ้น? แต่ถ้าไม่หลบก็ไม่ได้ อิฐก้อนนั้นพุ่งตรงมาที่หัวเป๊ะๆ เจ้าหมวกแก๊ปไม่มีเวลาเล็งยิงสวน เพิ่งจะหลบก้อนแรก ท่าทางยังไม่ทันกลับสู่ปกติ~ ต้องมาหลบก้อนที่สองอีกกะทันหัน เรียกว่าแรงเก่าเพิ่งหมด แรงใหม่ยังไม่เกิด~ ความยากระดับสูงสุด! แต่เจ้าหมวกแก๊ปสมกับเป็นระดับหัวหน้าสายลับ มีฝีมือพอตัว อิฐระยะประชิดขนาดนี้ มันยังเอี้ยวหัวหลบไปได้อย่างเฉียดฉิว