บทที่ 1769 คุณปู่ช่วยขัดเกลา (ตอนต้น)

"บางครั้งเวลาหงเหมยทำผิด ฉันก็อยากจะสั่งสอนเธอให้เข็ดหลาบอยู่เหมือนกัน แต่พอถึงเวลานั้น ในหัวฉันก็มักจะนึกถึงพ่อแม่ของเธอขึ้นมา มือที่ยกขึ้นก็ลดลงไปเองโดยไม่รู้ตัว"

หลี่เหวินอู่ส่ายหน้า สีหน้าเจือรอยยิ้มขมขื่น

"ต่อมาภายหลัง การรบที่แนวหน้าตึงเครียดขึ้น พวกเราก็เลยฝากเด็กทั้งสามคนไว้กับชาวบ้าน พอรับกลับมาอยู่ข้างกายในอีกหลายปีให้หลัง นิสัยเห็นแก่ตัวของหงเหมยก็แก้ไม่หายเสียแล้ว"