บทที่ 177 วันหน้าเจอเมื่อไหร่จะซัดให้ร่วงเมื่อนั้น

"เมื่อกี้เสี่ยวหลงบอกว่า เขาปฏิบัติภารกิจลับที่ผู้กำกับหลิวมอบหมายให้สำเร็จแล้ว งั้นก็หมายความว่า... เขาไปจับสายลับมาเหรอ?" "เป็นไปได้นะ แต่สายลับอยู่ที่ไหนล่ะ?" "ฉันเห็นปืนโคลท์สี่กระบอก ก็น่าจะเป็นสายลับสี่คน เสี่ยวหลงคนเดียวจับสายลับได้ตั้งสี่คนเชียวเหรอ?" "เรื่องนี้... ฉันไม่กล้าเดาสุ่มสี่สุ่มห้าหรอก!"

ทุกคนต่างถกเถียงกันอย่างดุเดือด คาดเดาไปต่างๆ นานา มีเพียงเฉาเสวี่ยเฟยที่เงียบกริบ เขาได้แต่รู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว เหงื่อกาฬแตกพลั่ก เป็นไปไม่ได้น่า~ ภารกิจลับที่ไอ้เด็กนั่นพูดถึง คงไม่ใช่การจับกุมสายลับจริงๆ หรอกนะ? แถมยังพ่วงปิดคดีพบระเบิดที่สถานีรถไฟไปด้วยเลยเหรอ? เฉาเสวี่ยเฟยเริ่มรู้สึกเสียใจขึ้นมาตงิดๆ หรือว่าสถานีตำรวจอำเภออันผิงรวมหัวกันวางกับดักเขา? แต่แล้วเขาก็คิดได้: เป็นไปไม่ได้ ของกลางพวกนี้หาเจ้าของไม่ได้ สถานีตำรวจไหนก็มีของพวกนี้กองเป็นภูเขาอยู่แล้ว ใช่แล้ว! ต้องเป็นหลิวเซี่ยงตงกับพวกนั้นร่วมมือกัน จะทำให้ฉันขายหน้าแน่ๆ คิดจะหลอกคนอย่างฉันเหรอ? ลูกไม้ตื้นๆ แค่นี้ มีหรือจะรอดพ้นสายตาอันเฉียบแหลมของฉันไปได้?

คิดได้ดังนั้น เฉาเสวี่ยเฟยก็เรียกความกล้ากลับคืนมา ยืดอกขึ้นอีกครั้ง "ผู้กำกับหลิว พวกคุณนี่เล่นละครเก่งจริงๆ! ของกลางพวกนี้เบิกออกมาจากห้องเก็บหลักฐานใช่ไหมล่ะ!" เฉาเสวี่ยเฟยเดินทอดน่องอย่างสบายใจ ไปที่โต๊ะทำงานที่วางของกลางกองอยู่ มองดูด้วยสายตาดูแคลนแล้วเบะปาก "พวกคุณนี่ใจกล้าไม่เบา กล้าเอาของกลางในห้องเก็บหลักฐานมาตบตาฉันซึ่งๆ หน้า! ไม่กลัวฉันจะรายงานเรื่องนี้ให้ผู้ใหญ่ข้างบนทราบหรือไง?"