บทที่ 176 สรุปแล้วใครยั่วโมโหใครกันแน่

ดูจากภายนอก แรงกดดันทั้งหมดถาโถมมาที่ฝั่งจางเสี่ยวหลงทันที "เสี่ยวหลง อย่าไปรับปากเขานะ!" เหนือความคาดหมาย คนแรกที่ลุกขึ้นมาคัดค้าน กลับเป็นหลี่เชี่ยน ผู้หมวดสาวสวย ตามมาด้วยหลิวจวิ้นจงและโจวเลี่ยง "เสี่ยวหลง ใจเย็นก่อน เรื่องนี้ต้องคิดให้รอบคอบ อย่าทำอะไรวู่วามเด็ดขาด" "รองฯ โจวพูดถูก เสี่ยวหลงอย่าไปหลงกลเขา! ตำแหน่งตำรวจสืบสวนนี่ เธอแลกมาด้วยชีวิต จะมาทิ้งง่ายๆ แบบนี้ไม่ได้นะ"

"จางเสี่ยวหลง ถ้าแกแน่จริง ก็อย่าปอดแหก! ไม่งั้นแกก็เป็นได้แค่ไอ้เต่าหดหัวขี้ขลาดตาขาว!" กว่าจะยั่วยุไอ้หนุ่มนี่จนเลือดขึ้นหน้า บีบให้จนมุมปากเหวได้ไม่ใช่เรื่องง่าย แค่ผลักเบาๆ มันก็จะตกลงไปในหุบเหวลึก ไม่มีวันได้ผุดได้เกิด แล้วก็ต้องซมซานออกจากสถานีตำรวจไป เฉาเสวี่ยเฟยไม่มีทางยอมให้โจวเลี่ยงและพรรคพวกมาทำลายโอกาสทองนี้แน่ๆ เขาจึงพูดถากถางซ้ำอีกครั้ง ยังไงก็แค่เด็กเมื่อวานซืนอายุสิบหก เฉาเสวี่ยเฟยไม่เชื่อหรอกว่าจะทนแรงยุได้

"ในพจนานุกรมของผม จางเสี่ยวหลง ไม่มีคำว่าถอยหลัง ผมกลัวแต่ว่ารองผู้กำกับเฉาจะกลับคำ พูดแล้วคืนคำมากกว่า!" จางเสี่ยวหลงที่ดูเหมือนจะหน้ามืดตามัวเพราะความโกรธ ก็ย้อนเกล็ดเฉาเสวี่ยเฟยกลับไปเช่นกัน "คนอย่างฉันจะกลัวเด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมอย่างแกเหรอ?" "งั้นก็กษัตริย์ตรัสแล้ว—" "ไม่คืนคำ!"