บทที่ 181 แตงโม

รอยยิ้มที่หลี่ฟู่กุ้ยพยายามกลั้นไว้แทบตาย สุดท้ายก็ถูกทำลายจนเหี้ยนเตียนตั้งแต่ยังไม่ทันได้เบิกบาน ไปกินรังแตนที่ไหนมาอีกล่ะเนี่ย? ถึงได้มาลงกับหอพักรับรองของเรา ทำไมฉันถึงซวยซ้ำซวยซ้อนขนาดนี้ พวกเขาจะไปอยู่แล้ว ยังต้องมาโดนด่าส่งท้ายอีก หลี่ฟู่กุ้ยพยายามฝืนยิ้ม ปั้นหน้าขอโทษขอโพยอย่างระมัดระวัง "รองผู้กำกับเฉา สองสามวันนี้ดูแลขาดตกบกพร่อง ต้องขออภัยด้วยครับ~"

"ขาดตกบกพร่อง? มันยิ่งกว่าขาดตกบกพร่องอีก!" เฉาเสวี่ยเฟยชี้หน้าด่ากราด "พวกคุณจงใจแกล้งกันชัดๆ ในโรงอาหารสถานีตำรวจมีของป่าตั้งเยอะแยะ! คุณเป็นถึงผู้จัดการหอพักรับรอง จะไปขอแบ่งมาบ้างไม่ได้หรือไง?" "ดูตำรวจในสถานีสิ วันๆ ไม่กินกระต่ายป่าก็กินไก่ป่า" "พวกเรามาจากเขตแท้ๆ พักก็พักที่หอพักรับรอง แต่กลับไม่ได้กินเนื้อสักคำ!" "แบบนี้จะไม่ให้เรียกว่าคุณบกพร่องต่อหน้าที่ได้ยังไง?" "ฮึ~ ไร้น้ำยาจริงๆ!"

ปัง! เสียงปิดประตูรถดังสนั่น ขบวนรถจี๊ปแล่นฉิวจากไป ทิ้งให้หลี่ฟู่กุ้ยยืนบื้อเป็นไก่ตาแตกอยู่ที่เดิม เป็นไปไม่ได้น่า? หัวหน้าโรงอาหารสถานีตำรวจฉันก็รู้จักนี่หว่า! เส้นสายแกจะกว้างขวางไปกว่าฉันหลี่ฟู่กุ้ยได้ยังไง? แกหาไก่ป่ากระต่ายป่ามาได้งั้นเหรอ? ฉันไม่เชื่อหรอก! หลี่ฟู่กุ้ยปาดน้ำลายที่กระเด็นใส่หน้าทิ้ง "ไป! เอารถออก ไปสถานีตำรวจอำเภอ!"