บทที่ 184 ขายข้าวโพดในตลาดมืดฝั่งใต้

แม้ว่าข้าวโพดจะมีเมล็ดเยอะขึ้น แต่ถ้าแกะเมล็ดทั้งหมดออกมาชั่ง น้ำหนักก็คงไม่เกินสองขีด การที่จางเสี่ยวหลงตั้งราคาฝักละ 2 เหมา ความจริงแล้วถือว่าค่อนข้างแพง แต่เขาก็คิดมาดีแล้ว นี่เป็นข้าวโพดที่รดด้วยน้ำทิพย์วิญญาณเจือจางหนึ่งในหมื่นส่วน และปลูกในแปลงสมุนไพรวิเศษเชียวนะ ถึงจะไม่มีสรรพคุณทางยา แต่รสชาตินั้นหายห่วง ข้าวโพดธรรมดาเทียบไม่ติด อีกอย่าง ในสถานการณ์แบบนี้ ไม่มีใครยอมหักข้าวโพดอ่อนมาขายหรอก ทุกคนต่างรอให้ข้าวโพดสุกเต็มที่ ค่อยเก็บมาทำแป้งธัญพืช เก็บไว้เป็นเสบียงประทังชีวิตกันทั้งนั้น ที่สำคัญกว่านั้นคือ หลังพายุพัดถล่ม ทั่วทั้งอำเภออันผิงแทบไม่เหลือไร่ข้าวโพดที่รอดพ้นความเสียหายเลย ข้าวโพดของจางเสี่ยวหลงจึงเปรียบเสมือนของหายาก มีแค่เจ้าเดียว ถ้าคิดว่าแพง เหอๆ~ ก็ตามใจ ไม่ซื้อก็ไสหัวไป!

"พี่ชาย เอาเงินไป 1 หยวน ผมขอ 5 ฝัก!" ลูกค้ารายแรกตกลงซื้อขายอย่างรวดเร็ว จางเสี่ยวหลงแปลกใจเล็กน้อย "เลือกเอาเองเลยครับ! ขนาดเท่ากันหมด อ่อนเหมือนกันทุกฝัก!" เขาขี้เกียจเก็บเงิน 1 หยวนเข้ากระเป๋า เลยล้วงมือเข้าไปในกระสอบ ทำทีเป็นหยิบของแล้วดึงเอากล่องข้าวอลูมิเนียมออกมา จางเสี่ยวหลงเปิดฝากล่องข้าว โยนเงิน 1 หยวนลงไป แล้ววางกล่องไว้ข้างเท้า แบบนี้ลูกค้าจะได้ใส่เงินลงไปเอง เขาเองก็ไม่ต้องมานั่งรับเงินทีละหยวนสองหยวน การกระทำนี้ทำเอาพ่อค้าสองข้างถึงกับกระตุกหางตา พ่อค้าแม่ค้าส่วนใหญ่ในตลาดมืด ใครบ้างไม่รับเงินทีละเจ้าอย่างระมัดระวัง? หาได้น้อยมากที่จะเหมือนจางเสี่ยวหลง ขี้เกียจรับเงินแม้แต่หยวนเดียว ถึงกับต้องเอากล่องข้าวมาวางรับเงินที่พื้น~ เดี๋ยวนะ กล่องข้าวอลูมิเนียมอันนั้น ยังใหม่อยู่เลยนะนั่น เอามาใช้ใส่เงินแบบนี้เลยเหรอ? ไอ้หน้าบากนี่ ดูภายนอกดุดันน่ากลัว ที่แท้ก็เป็นพวกใช้เงินล้างผลาญตัวจริงเสียงจริง! ทั้งสองส่ายหน้าเบาๆ คนอย่างฉันนี่แหละถึงจะเรียกว่ารู้จักใช้ชีวิต รู้จักประหยัดอดออม! ไอ้หน้าบากนี่——ไม่ได้เรื่อง!

จางเสี่ยวหลงไม่รู้เลยว่าสองคนนั้นนินทาเขาในใจ แถมไม่มีเวลาจะสนใจด้วย เพราะมีคนหลายคนเห็นของที่แผงเขา แล้วกำลังเดินเข้ามา "พี่ชาย ข้าวโพดขายยังไงครับ?" "แอปเปิ้ลชั่งละเท่าไหร่?" "ข้าวโพดฝักละ 2 เหมา แอปเปิ้ลลูกละ 1 หยวน" จางเสี่ยวหลงบอกราคาด้วยสีหน้าเรียบเฉย