บทที่ 186 ใช้ข้าวสารแลกทองคำแท่งได้หนึ่งแท่ง

จางเสี่ยวหลงมองเขาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย การทำธุรกิจกับคนฉลาดแบบนี้ช่วยลดปัญหาจุกจิกไปได้เยอะ อย่างน้อยอีกฝ่ายก็ดูจะรู้ขอบเขต โดยทั่วไปคงไม่ทำอะไรล้ำเส้น "เรื่องนี้ไม่ใช่ว่าเป็นไปไม่ได้ แต่ตอนนี้ผมยังรับปากคุณเต็มร้อยไม่ได้! ผมต้องขอดูพฤติกรรมคุณสักพัก แล้วดูว่าคุณมีความสามารถพอไหมค่อยว่ากันอีกที!" พูดจบ จางเสี่ยวหลงก็ยื่นมือออกไป "ในเมื่อจะทำการใหญ่ อย่างน้อยผมก็ต้องขอดูบัตรประจำตัวคุณหน่อย!"

"เอ่อ เรื่องนี้~" ชายคนนั้นลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่เพื่อจะได้หาเงินไปสร้างชีวิตที่ดีขึ้น สุดท้ายก็กัดฟันล้วงบัตรใบหนึ่งออกมาส่งให้จางเสี่ยวหลง "ลูกพี่ ข้อเรียกร้องของพี่สมเหตุสมผล นี่บัตรพนักงานของผม เชิญดูได้เลยครับ!" "โรงงานทอผ้าฝ้าย เด็กฝึกงาน เฉินหมิง อายุ 22 ปี" อายุยังน้อยจริงๆ ด้วย แถมยังเป็นแค่เด็กฝึกงาน เงินเดือนเดือนหนึ่งคงแค่สิบกว่าหยวน จางเสี่ยวหลงส่งบัตรพนักงานคืนให้อีกฝ่าย

เมื่อคุยกันมาถึงขั้นนี้แล้ว เฉินหมิงก็ไม่ปิดบังอีกต่อไป เขาปลดผ้าที่ปิดหน้าอยู่ออกอย่างคล่องแคล่ว เผยให้เห็นใบหน้าที่ค่อนข้างคล้ำ ดูท่าทางซื่อสัตย์สุจริต แต่คนเราจะดีจะชั่ว ต้องดูกันยาวๆ ต้องอาศัยการติดต่อคบหากันสักพักใหญ่ถึงจะรู้นิสัยใจคอที่แท้จริง "เฉินหมิง ข้าวโพดกระสอบนี้เป็นของคุณ! จ่ายมา 40 หยวนก็พอ!" "ขอบคุณครับลูกพี่ งั้นคืนนี้มาเจอกันที่นี่อีกใช่ไหมครับ?" "คุณต้องการข้าวโพดอีกเท่าไหร่? พอจะมีตัวเลขคร่าวๆ ไหม?" ธุรกิจทำได้ แต่คุณต้องมีทุนรอนพอสมควร