บทที่ 187 ไม่มีแม้แต่อุ้งตีนหมีนึ่งซีอิ๊ว แล้วจะค้าขายยังไงไหว

จางเสี่ยวหลงมั่นใจมากว่าคนคนนี้ยังมีทองคำแท่งอยู่ในมืออีก และน่าจะเป็นทองแท่งใหญ่ (ปลาเหลืองตัวใหญ่) ด้วย เพราะทองแท่งเล็ก (ปลาเหลืองตัวเล็ก) ในมิติของเขา มีรอยตัดมาจากแท่งใหญ่อย่างชัดเจน ในตลาดมืดตอนนี้ ทองคำที่หมุนเวียนกันมีอยู่สี่ประเภท ที่พบบ่อยสุดคือเครื่องประดับทอง รองลงมาคือทองคำแท่งที่มีรอยตัด ทองคำแท่งที่มีรอยตัดพวกนี้ ส่วนใหญ่ตัดมาจากทองแท่งใหญ่และทองแท่งเล็กนั่นแหละ ถัดมาคือทองแท่งเล็ก ส่วนที่หายากที่สุดคือทองแท่งใหญ่

ทองแท่งใหญ่และเล็กมีน้ำหนักมาตรฐานกำหนดไว้ ทองแท่งเล็กหนัก 1 ตำลึงตามมาตราเก่า ซึ่ง 1 ตำลึงเก่าไม่เท่ากับ 1 ตำลึงปัจจุบัน (50 กรัม) แต่หนักเพียง 31.25 กรัม ส่วนทองแท่งใหญ่หนัก 10 ตำลึงตามมาตราเก่า หรือก็คือ 312.5 กรัม ข้าวสารสองร้อยกว่าชั่งแลกทองคำ 50 กรัม ธุรกิจกำไรงามขนาดนี้จะหาที่ไหนได้อีก? ถ้าเป็นคนอื่นอาจจะเสียดายข้าวสาร แต่จางเสี่ยวหลงไม่เหมือนใคร เขามีข้าวสารเหลือเฟือ ในมิติมีข้าวเปลือกเป็นแสนชั่ง ต่อให้สีเป็นข้าวสารแล้ว อย่างน้อยก็น่าจะได้สักแสนชั่งขึ้นไป

วุ่นวายอยู่พักใหญ่ เวลาก็ล่วงเลยจนเกือบเที่ยง จางเสี่ยวหลงเพิ่งเดินออกจากตรอก ก็เห็นร่างที่คุ้นตาเดินสวนมา เขาคือชายวัยกลางคนที่ซื้อแอปเปิ้ลไปเมื่อคืนนั่นเอง ข้างกายเขามีหญิงสาวคนหนึ่งเดินมาด้วย ใบหน้าโพกผ้าไหมบางๆ มองไม่เห็นหน้าตา จางเสี่ยวหลงแกล้งทำเป็นไม่เห็น เดินตามทางของตัวเองต่อไป ชายวัยกลางคนคนนี้ก็คือหลินเฟย หัวหน้าฝ่ายเสบียงของสำนักงานเสบียง เขาจำหน้าบากของจางเสี่ยวหลงได้ทันที จึงรีบวิ่งเหยาะๆ ตามมา "ลูกพี่ จำผมได้ไหมครับ?"