บทที่ 190 รีบเอาแอปเปิ้ลให้เลขาหวังติดไม้ติดมือกลับไปเร็ว

จางเสี่ยวหลงใช้เวลาไปกับการหาโอกาสดูว่าจะสามารถติดต่อกับคนของร้านอาหารเจี้ยนเซ่อได้หรือไม่ แน่นอนว่าไม่ใช่พนักงานเสิร์ฟธรรมดา แต่ต้องเป็นคนที่มีอำนาจตัดสินใจซื้อของป่าได้ สิ่งที่จางเสี่ยวหลงไม่รู้ก็คือ ในขณะที่เขากำลังมองหาช่องทางอยู่นั้น ฉากที่กำลังเกิดขึ้นในโรงพยาบาลประจำอำเภอ กำลังจะช่วยขยายช่องทางจำหน่ายแอปเปิ้ลของเขาให้กว้างขวางขึ้นไปอีก

ณ โรงพยาบาลประจำอำเภอ ห้องพักผู้ป่วยของผู้อำนวยการสำนักงานเสบียง มีแขกคนพิเศษมาเยี่ยม "เหล่าเหอ ร่างกายเป็นไงบ้าง?" เหอเฟิงที่กำลังนั่งแทะแอปเปิ้ลอยู่บนหัวเตียง พอเห็นคนเดินเข้ามา~ เขาก็สะดุ้งสุดตัว เตรียมจะลงจากเตียงไปต้อนรับ "นั่งลงๆ ไม่ต้องขยับ ฉันแค่เป็นห่วงเลยแวะมาดู!" ชายชราผมขาวโพลนคนนี้ ก็คือรองเลขาธิการคณะกรรมการพรรคประจำอำเภออันผิง หวังผิงนั่นเอง เพียงแต่รองเลขาหวังอายุมากกว่าเหอเฟิงหลายปี ผมขาวจึงถือเป็นเรื่องปกติ "เลขาหวังครับ เอวท่านไม่ค่อยดี ยังอุตส่าห์มาเยี่ยมผมถึงโรงพยาบาล ผมเกรงใจแย่เลย!" ตอนหวังผิงมาประจำที่อำเภออันผิงใหม่ๆ เขาชอบลงพื้นที่ไปตรวจงานตามหน่วยงานต่างๆ อาการปวดเอวเลยกำเริบบ่อยๆ จนทุกคนรู้กันดีว่ารองเลขาหวังมีปัญหาเรื่องเอว เหอเฟิงเองก็รู้เรื่องนี้ เลยถามไถ่ด้วยความเป็นห่วง "เหล่าเหอเอ๊ย! เรื่องเก่าเล่าใหม่แล้ว ตอนนี้โรคปวดเอวของฉัน ไม่กำเริบมาสองสามเดือนแล้วนะ!" หวังผิงกลัวเขาไม่เชื่อ เลยตบหลังตบเอวโชว์ ดูแข็งแรงดีจริงๆ "เลขาหวังเชิญนั่งก่อนค่ะ!" หลิวลี่ ภรรยาของเหอเฟิงยกเก้าอี้มาให้ พร้อมกล่าวด้วยรอยยิ้ม "ดี! ฉันดูเหล่าเหอบ้านเธอสดชื่นขึ้นเยอะเลยนี่นา! ปลงตกวางภาระลงได้แล้วเหรอ?" พอนั่งลง เลขาหวังก็ถามด้วยความห่วงใย "ด้วยบารมีของท่านเลขาหวัง สองวันมานี้เหล่าเหอเจริญอาหารขึ้นมากค่ะ กินแอปเปิ้ลไปเจ็ดแปดลูก ดูมีชีวิตชีวาขึ้นเยอะเลย!" หลิวลี่พูดพลางปอกแอปเปิ้ลให้เลขาหวังอีกลูก "เลขาหวังลองชิมดูสิคะ แอปเปิ้ลนี่รสชาติดีมาก!"

หวังผิงโบกมือปฏิเสธพัลวัน "เก็บไว้ให้เหล่าเหอกินเถอะ ฉันจะไปแย่งคนป่วยได้ยังไง~ เอ๊ะ? แอปเปิ้ลนี่กลิ่นหอมแปลกดีแฮะ~" มือที่โบกปฏิเสธค่อยๆ หยุดลง และเปลี่ยนเป็นยื่นไปรับแทน หลิวลี่เม้มปากกลั้นขำ ตอนแรกเหล่าเหอก็อาการแบบนี้แหละ ปากบอกไม่อยากกิน สุดท้ายกินลูกแรกเสร็จก็ต่อลูกสอง แม้แต่ตัวเธอเอง ก็ทนความยั่วยวนไม่ไหว ฟาดไปสองลูกรวด "อืม~ แอปเปิ้ลนี่อร่อยจริง มิน่าเหล่าเหอถึงเจริญอาหาร! ฉันเองกินแล้วก็รู้สึกเจริญอาหารขึ้นมาเหมือนกัน~ แบบนี้เขาเรียกว่าวีรบุรุษเห็นพ้องต้องกันใช่ไหม! ฮ่าๆๆ~"