บทที่ 191 เพื่อนผมล่าหมีดำตัวใหญ่ได้ตัวหนึ่ง

"คุณ... ฮึ่ม~" เป็นไปตามคาด พนักงานสาวโดนยั่วโมโหอีกรอบ ตบหน้ากลางตลาด ด่าคนอย่าเปิดแผลเก่า คุณมาหาเรื่องยั่วโมโหพวกเราซ้ำซากแบบนี้ มันสนุกนักหรือไง?

"เป็นอะไรไป? ผมพูดผิดตรงไหนเหรอ? หรือว่าพวกคุณหาอุ้งตีนหมีได้แล้ว?" จางเสี่ยวหลงมองพนักงานสาวที่หน้าแดงก่ำเพราะความโกรธ แต่ไม่รู้จะพูดอะไรต่อ ไอ้หนู~ คราวหน้าอย่ามาไม้นี้กับฉันอีกนะ!

"ได้ ฉันยอมรับว่าร้านเราไม่มีอุ้งตีนหมี แต่ถ้าคุณหาอุ้งตีนหมีในร้านอาหารสักร้านในอำเภออันผิงได้ ฉันถึงจะยอมรับว่าคุณเก่งจริง และจะนับถือคุณหมดใจเลย!" ในที่สุดก็รู้จักย้อนศร พนักงานสาวคนนี้ก็ไม่ได้โง่นัก พอพูดจบ เธอก็ปรับสีหน้ากลับเป็นปกติ แถมยังดูเหมือนจะรอดูเรื่องตลกเสียด้วยซ้ำ เธอคิดในใจ: ดูซิว่าคุณจะพูดอะไรต่อ! เก่งนักไม่ใช่เหรอ? แน่จริงก็โม้ต่อสิ~ ฮึ!