บทที่ 195 เพื่ออุ้งตีนหมี ฉันต้องอดทนไว้

"ตึก~ ตึก~ ตึก~" เสียงฝีเท้าลงบันไดที่เป็นจังหวะจะโคนดังขึ้น จางเสี่ยวหลงชะงักไปเล็กน้อย นี่มันเสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นบันได และฟังจากจังหวะแล้ว ไม่น่าจะใช่ฝีเท้าของผู้ชาย เขาเคยเห็นพนักงานเสิร์ฟที่นี่มาบ้าง แต่ไม่เคยเห็นใครใส่รองเท้าหนัง อย่าบอกนะว่า~ ผู้จัดการร้านอาหารรัฐวิสาหกิจแห่งนี้ จะเป็นผู้หญิง? เขารู้ว่าพอฟ่านเต๋อเปียวขึ้นไปรายงาน ผู้จัดการก็น่าจะลงมาเอง แต่ไม่คิดเลยว่า อีกฝ่ายจะมีโอกาสเป็นผู้หญิง และก็เป็นอย่างที่คิด หญิงสาวหน้าตาสะสวยในชุดสูทสีชมพูสดใส สวมรองเท้าหนังสีชมพูเข้าชุดกันดูลงตัวเป๊ะ เธอปล่อยผมยาวสลวย แต่งหน้าบางๆ ใบหน้ารูปไข่ ดวงตากลมโต ผิวขาวเนียนละเอียด ภาพนี้ทำเอาจางเสี่ยวหลงรู้สึกเหมือนได้ย้อนเวลากลับไปชาติก่อน นึกไม่ถึงว่ายุคสมัยนี้ จะได้เห็นหญิงสาวแต่งตัวทันสมัยขนาดนี้ในร้านอาหารรัฐวิสาหกิจ

แต่ก็แค่นั้นแหละ จางเสี่ยวหลงแค่แปลกใจการแต่งตัวของเธอแวบเดียว ไม่ได้รู้สึกตะลึงในความงามของเธอแต่อย่างใด ตอนนี้เขาสนใจแค่ราคาหมีดำ เรื่องอื่นไม่เก็บมาใส่ใจ ผู้หญิงสวยๆ จางเสี่ยวหลงเห็นมาเยอะแล้ว ไม่พูดถึงชาติก่อนนะ~ แค่ผู้หมวดสาวสวยหลี่เชี่ยนที่สถานีตำรวจ ความสวยก็ไม่แพ้ผู้หญิงตรงหน้าเลยสักนิด

ซูอินอินสังเกตท่าทีของพี่หน้าบากคนนี้มาตลอด นึกว่าความงามของเธอจะทำให้อีกฝ่ายเสียอาการได้บ้าง ใครจะคิดว่า เขาแค่ปรายตามองแวบเดียว แววตาไม่มีความหวั่นไหวแม้แต่น้อย ซูอินอินสัมผัสได้ชัดเจนถึงความหมายในแววตาของพี่หน้าบากว่า: ฉันไม่สนใจเธอ! สิ่งนี้ทำให้ซูอินอินผู้มีความหยิ่งทระนงในศักดิ์ศรี โดยเฉพาะความภาคภูมิใจในรูปโฉมของตัวเอง รู้สึกพ่ายแพ้ขึ้นมานิดๆ ปกติเธอจะไม่ลงมาพบแขกง่ายๆ เพราะความสวยของเธอมักจะนำพาปัญหา หรือการคุกคามที่ไม่จำเป็นมาให้อยู่บ่อยครั้ง เช่น เคยมีลูกค้าสองโต๊ะทะเลาะวิวาทกัน เพียงเพราะแย่งกันจะเข้ามาคุยกับเธอก่อน