บทที่ 196 บ้านหลังแรกที่เป็นของตัวเอง

หลังจากออกจากร้านอาหารเจี้ยนเซ่อ จางเสี่ยวหลงไม่ได้มุ่งหน้าไปตลาดมืดฝั่งใต้ ในเมื่อเพิ่งได้รับจัดสรรบ้านพักมาหมาดๆ ก็ควรจะแวะไปดูเสียหน่อย ไม่อย่างนั้นจะดูเป็นการเสียมารยาทต่อความหวังดีของผู้กำกับหลิว เขาเลือกหามุมลับตาคน วาร์ปกลับเข้าไปในมิติ สวมเครื่องแบบตำรวจและคืนร่างเดิม ไหนๆ จะไปที่บ้านพักข้าราชการตำรวจ จะไปมือเปล่าก็กระไรอยู่ เขาหยิบเนื้อหมูป่าออกมาหลายชิ้น พร้อมข้าวโพดและของอื่นๆ อีกจำนวนหนึ่ง ใส่กระสอบแบกขึ้นหลัง บ้านพักข้าราชการตำรวจไม่ใช่สถานที่ทั่วไป และนี่เป็นครั้งแรกที่เขาจะเข้าไป ย่อมต้องตกเป็นเป้าสายตาของผู้คน ขืนเดินตัวเปล่าเข้าไป เดี๋ยวพอจะเอาของออกมาฝากผู้กำกับหลิว รองฯ โจว หรือหัวหน้าหลิว มันจะดูไม่เนียน จะบอกว่าในบ้านพักที่เพิ่งได้มา มีเนื้อหมูป่าเตรียมไว้อยู่แล้ว ใครจะไปเชื่อ? แต่ถ้าแบกกระสอบเข้าไป ข้างในใส่อะไรใครจะไปรู้ ถึงตอนนั้นอยากจะหยิบอะไรออกมา ก็เสกออกมาได้ตามใจชอบ! ถ้ามีคนถาม ก็บอกว่าหยิบมาจากในกระสอบ! ใครจะทำไม!

บ้านพักข้าราชการตำรวจตั้งอยู่ใจกลางเมือง ไม่ไกลจากสถานีตำรวจ ระยะทางประมาณสองลี้ เดินไปทำงานก็แค่สิบนาที จางเสี่ยวหลงเดินเท้าจากร้านอาหารเจี้ยนเซ่อทางทิศใต้ ชมวิวทิวทัศน์สองข้างทางไปพลางๆ ครึ่งชั่วโมงต่อมา เขตบ้านพักตำรวจก็ปรากฏอยู่ตรงหน้า ชุมชนแห่งนี้ไม่มีกำแพงล้อมรอบเหมือนกัน แต่หัวขโมยหน้าไหนคงไม่กล้าแหยมเข้ามาขโมยของที่นี่แน่! ก็คนที่อาศัยอยู่ที่นี่ ล้วนแต่เป็นตำรวจ หรือไม่ก็ครอบครัวตำรวจทั้งนั้น โจรหน้าโง่คนไหนหลงเข้ามา รับรองโดนสั่งสอนจนลืมทางกลับบ้านภายในไม่กี่นาที

สมุดคู่มือแสดงกรรมสิทธิ์บ้านยังไม่ได้มา สหายฝ่ายธุรการกำลังดำเนินเรื่องให้อยู่ จางเสี่ยวหลงเซ็นชื่อไว้เรียบร้อยแล้ว แค่รอเดินเรื่องตามขั้นตอน แล้วประทับตราก็เสร็จพิธี อีกสักพัก จางเสี่ยวหลงแค่แวะไปรับสมุดที่ฝ่ายธุรการก็พอ นี่เป็นอภิสิทธิ์เฉพาะจางเสี่ยวหลง ถ้าเป็นคนอื่นคงต้องวิ่งเต้นทำเรื่องเองทั้งหมด