บทที่ 197 ไปตามนัด

นี่เป็นห้องชุดขนาดสองห้องนอน หนึ่งห้องนั่งเล่น หนึ่งห้องครัว และหนึ่งห้องน้ำ ผังห้องเป็นแบบโปร่ง ลมพัดผ่านสะดวกทิศเหนือใต้ ห้องนอนใหญ่ห้องหนึ่งอยู่ทางทิศเหนือฝั่งตะวันตก ติดกันคือห้องครัว ยังมีห้องนอนอีกห้องที่เล็กกว่าหน่อย อยู่ทางทิศตะวันออก ติดกับห้องน้ำ จางเสี่ยวหลงผลักประตูห้องน้ำเข้าไป ผนังฝั่งตะวันออกเจาะหน้าต่างเล็กๆ ไว้บานหนึ่ง ทำให้ดูสว่างโปร่ง โถสุขภัณฑ์แบบง่ายๆ ถูกติดตั้งไว้แล้ว ไม่ต้องไปซื้อหาเอง ถือว่าใส่ใจดีมาก น่าเสียดายที่อำเภออันผิงยังไม่มีระบบชักโครก ไม่อย่างนั้นคงดีกว่านี้ ห้องนั่งเล่นดูเป็นสัดส่วนและกว้างขวางสว่างตา เพราะด้านทิศตะวันออกมีหน้าต่างอยู่จริงๆ เขามั่นใจว่า ห้องนั่งเล่นของเขาสว่างกว่าห้อง 202 แน่นอน พอมีหน้าต่างบานนี้ จางเสี่ยวหลงรู้สึกปลอดโปร่งโล่งสบายขึ้นมาก มิน่าล่ะคนถึงแย่งกันอยากได้ห้องนี้

เดินดูรอบๆ ห้องไม่ใหญ่นัก น่าจะราวๆ 60 กว่าตารางเมตร แต่จางเสี่ยวหลงพอใจมากแล้ว ปัญหาเดียวตอนนี้คือ ผนังเป็นปูนขาว พื้นซีเมนต์ขัดมัน เฟอร์นิเจอร์ไม่มีสักชิ้น ยังดีที่เป็นแฟลตที่มีห้องครัวและห้องน้ำส่วนตัว ดีกว่าบ้านพักสวัสดิการส่วนใหญ่ในเมืองเยอะ พวกนั้นมักจะเป็นห้องน้ำรวม หรือส้วมรวม กลางคืนจะขับถ่ายทีต้องพึ่งกระโถน พอตื่นเช้ามา แม่บ้านหลายบ้านต้องหิ้วกระโถนไปเทที่ส้วมสาธารณะ แถมทางเดินส่วนกลางก็เต็มไปด้วยเตาทำครัวง่ายๆ ของแต่ละบ้าน พอถึงเวลาทำอาหาร กลิ่นกับข้าวตีกันมั่วไปหมด... แม้แต่เสื้อผ้าที่ตากไว้ข้างนอก ก็อาจจะโดนละอองน้ำมันกระเด็นใส่จนเลอะเทอะ

และข้อดีที่สำคัญที่สุด เนื่องจากในเขตอำเภออันผิงมีโรงงานขนาดใหญ่หลายแห่ง เช่น โรงงานเหล็กกล้า โรงงานเครื่องจักรการเกษตร โรงไฟฟ้าพลังความร้อน โรงงานเหล่านี้เผาถ่านหินจำนวนมหาศาล ทำให้เกิดความร้อนเหลือทิ้ง เพื่อไม่ให้สูญเปล่า ความร้อนส่วนเกินจึงถูกนำมาใช้ต้มน้ำในหม้อไอน้ำ ดังนั้น อาคารที่พักอาศัยสร้างใหม่หลายแห่งในตัวอำเภออันผิง จึงมีการติดตั้งท่อและแผงทำความร้อน (ฮีตเตอร์) พอถึงหน้าหนาว ทางอำเภอก็จะจ่ายความร้อนส่วนกลางให้ นี่ดีกว่าเตียงเตา (เตียงคั่ง) ตามชนบทเยอะ อย่างน้อยก็ไม่ต้องคอยเติมฟืนเข้าเตาทุกวัน เกิดวันไหนยุ่งจนลืมเติมฟืน ไฟดับ กลางคืนนั้นคงได้หนาวตายชัก บ้านใหม่ที่จางเสี่ยวหลงสร้างที่หมู่บ้าน ก็สร้างเป็นเตียงเตาแบบนี้แหละ เพียงแต่เขาชินปากเรียกว่าเตียง เลยไม่ได้แก้คำเรียก