บทที่ 198 ผู้จัดการสาวสวยมาตามนัด

จางเสี่ยวหลงไม่ได้เรียกหมาป่าทั้งสี่ตัวกลับทันที แต่สั่งให้พวกมันซ่อนตัวสังเกตการณ์อยู่รอบๆ จากนั้นเขาใช้พลังมิติ เลาะหนังหมีดำตัวใหญ่ออก ควักดีหมีออก ทั้งหนังและดีหมีเขาเก็บไว้ เขาเก็บอุ้งตีนหมีไว้สองข้าง ข้างหน้าหนึ่ง ข้างหลังหนึ่ง จากนั้นนำร่างหมีดำที่เลาะหนังออกแล้วออกจากมิติ วางไว้ในป่าข้างทาง พื้นปูด้วยใบไม้แห้ง เลอะใบไม้นิดหน่อยก็ไม่เป็นไร เจ้าหมีดำตัวนี้ ตอนที่ล่าได้ใหม่ๆ จางเสี่ยวหลงยังแบกแทบไม่ไหว แต่ตอนนี้สบายมาก แค่จับขาหมีสองข้างแล้วออกแรงนิดเดียว ก็ยกขึ้นฟ้าได้สบายๆ แบกเดินสักสิบลี้แปดลี้ก็ยังไหว จางเสี่ยวหลงจึงมักทอดถอนใจว่า ตั้งแต่ได้รับการชำระไขกระดูกและผลัดเส้นเอ็นจากเตียงหิน สมรรถภาพร่างกายทุกด้านก็พัฒนาขึ้นอย่างก้าวกระโดด โดยเฉพาะเรื่องพละกำลัง ที่เพิ่มขึ้นแบบระเบิดเถิดเทิง เขารู้สึกว่าตัวเองมีแรงอย่างน้อยพันชั่ง โดยที่กล้ามเนื้อไม่ได้ปูดโปนเป็นมัดๆ รูปร่างยังดูเหมือนคนปกติ ไม่ได้แตกต่างอะไรมากนัก

จางเสี่ยวหลงยังค้นพบอีกอย่าง คือความเร็วของเขาเพิ่มขึ้นมาก ในป่าชั้นสองของมิติ เขาปล่อยหมาป่าสี่ตัววิ่งเล่นไล่จับกัน เมื่อก่อนตอนยังไม่ได้รับการผลัดเปลี่ยนเส้นเอ็นจากเตียงหิน เขาไม่มีทางไล่ตามเจ้าต้าฮุยและพรรคพวกทันเลย แต่เมื่อไม่กี่วันก่อน หลังจากผ่านกระบวนการนั้นมา ความเร็วและความคล่องตัวของเขาก็ทะลุขีดจำกัด ตอนแรกจางเสี่ยวหลงยังไม่คุ้นเคยกับความเร็วและร่างกายใหม่ ไล่ทันแค่ตัวเดียว แต่พอเริ่มคุ้นชินและเข้าใจขีดความสามารถของร่างกายมากขึ้นเรื่อยๆ เวลาเจอกับสิ่งกีดขวางในป่า ร่างกายก็ตอบสนองได้เองอัตโนมัติ ทั้งหลบหลีก กระโดดข้าม ได้อย่างสมบูรณ์แบบ จากนั้น วันคืนอันขมขื่นของหมาป่าทั้งสี่ก็มาถึง จางเสี่ยวหลงต่อให้พวกมันวิ่งไปก่อนสิบวินาที แล้วค่อยออกไล่ล่า ภายในสามสิบนาที ไม่ว่าพวกมันจะแยกย้ายกันหนียังไง ก็หนีไม่พ้นเงื้อมมือจางเสี่ยวหลง โดนจับได้เรียบวุธทุกตัว เรื่องนี้สร้างความสะเทือนใจให้หมาป่าทั้งสี่อย่างมาก พวกมันเลิกทำตัวขี้เกียจ วันๆ ไม่ทำอะไร เป็นครั้งแรกที่พวกมันมาขอให้จางเสี่ยวหลงพาไปฝึกในป่าชั้นสอง ความตั้งใจดีแบบนี้ จางเสี่ยวหลงมีหรือจะปฏิเสธ? ดังนั้น หมาป่าทั้งสี่จึงเริ่มฝึกทักษะการหนี การสะกดรอย และการล่าสัตว์อย่างหนักทุกวัน ระหว่างนั้น จางเสี่ยวหลงถึงกับตัดใจปล่อยหมูป่าออกมาหลายตัว ให้ต้าฮุยและพรรคพวกใช้ฝึก ผลปรากฏว่า~ เขาตบต้นขาตัวเองแทบหักด้วยความเสียดาย หมูป่าสี่ตัว อ้วนท้วนสมบูรณ์ น้ำหนักเกิน 500 ชั่ง ผ่านไปไม่ถึงสามวัน น้ำหนักลดฮวบเหลือ 450 ชั่ง เมื่อเป็นแบบนี้ ก็ให้หมูป่าสี่ตัวนี้เป็นคู่ซ้อมถาวรไปเลยแล้วกัน! พอน้ำหนักลด ความคล่องตัวพวกมันก็เพิ่มขึ้น และยิ่งหมูป่าคุ้นเคยกับเทคนิคการล่าของหมาป่ามากขึ้น สถานการณ์ที่ฝ่ายหมาป่าได้เปรียบฝ่ายเดียวก็เริ่มเปลี่ยนไป สองสามวันมานี้ มีหมูป่าตัวหนึ่งหนีรอดจากการล้อมจับของต้าฮุยและพรรคพวกได้ด้วย ทำเอาพวกหมาป่าที่เริ่มลำพองใจโดนตบหน้าเรียกสติ จางเสี่ยวหลงปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติ แอบพอใจลึกๆ แม้หมูป่าจะผอมลง แต่ก็ได้คู่ซ้อมชั้นยอดมาสี่ตัว แถมหมาป่าก็เก่งขึ้นเรื่อยๆ แบบนี้จะเอาอะไรอีก?

ใต้แสงจันทร์ จางเสี่ยวหลงยกข้อมือดูนาฬิกา 2 ทุ่ม 50 นาทีแล้ว อีกฝ่ายน่าจะใกล้ถึงแล้วมั้ง! การรอคอยมันน่าเบื่อ หมาป่าก็ซ่อนตัวไปหมดแล้ว จางเสี่ยวหลงเลยปล่อยนกฮูกออกมา ครั้งแรกที่ได้ออกมาจากมิติ เจ้านกฮูกน้อยยังปรับตัวไม่ค่อยได้ เกาะอยู่บนไหล่เจ้านาย มองซ้ายมองขวาอย่างหวาดระแวง "เฮ้ย ตอนอยู่ในมิติ แกซ่าส์นักไม่ใช่เหรอ?"