บทที่ 199 ผมกลัวจังเลย~

พวกเราสามคนก็กลัวเป็นนะเว้ย แต่ไม่ได้โง่สักหน่อย หมีโดนถลกหนังขนาดนี้ มันจะยังเป็นหมีเป็นๆ ได้ไง? ถ้าไม่เห็นว่าเป็นหัวหน้าเชฟ พ่อจะเตะให้คว่ำ!

บรรยากาศข้างรถจี๊ปค่อนข้างน่าอึดอัด จางเสี่ยวหลงกับซูอินอินยืนนิ่ง มองไปยังทิศทางของป่า แต่เพราะต้นไม้บัง เลยมองไม่เห็นว่าเกิดอะไรขึ้น ยืนเฉยๆ ก็น่าเบื่อ จางเสี่ยวหลงเลยใช้จิตเข้าไปจัดการในมิติ เก็บเกี่ยวสิ่งที่ควรเก็บ ให้อาหารสัตว์ที่ควรให้ โสมป่าตอนนี้งอกใบประกอบเจ็ดแฉกสมบูรณ์แล้ว น่าจะถือเป็นโสมป่าระดับเจ็ด ใบประกอบชุดที่แปด ก็งอกออกมาสี่แฉกสมบูรณ์แล้ว ใบสุดท้ายก็เริ่มแทงยอดอ่อน คาดว่าอีกไม่นานคงโตเต็มที่ ถึงตอนนั้นก็จะกลายเป็นโสมป่าระดับแปด อายุแปดสิบปี ไม่รู้ว่ากินเข้าไปแล้วจะมีปฏิกิริยายังไง จางเสี่ยวหลงแค่คิดเล่นๆ รออีกสองระดับก็จะถึงระดับสิบแล้ว ถึงตอนนั้นจะเป็นโสมป่าร้อยปีของแท้ ค่อยถอนมากินน่าจะดีกว่า ไหนๆ ก็รอมาตั้งหลายเดือน จะรออีกสักเดือนสองเดือนจะเป็นไรไป

"ว้าย~ ผะ... ผีหลอก..." จางเสี่ยวหลงกำลังยุ่งอยู่ในมิติ ไม่ทันตั้งตัว จู่ๆ ร่างนุ่มนิ่มหอมกรุ่นก็เบียดเข้ามาแนบชิดแขนขวา แขนขวาถูกยึดแน่นจนเลือดแทบไม่เดิน "ผู้จัดการซู เป็นอะไรไปครับ?" จางเสี่ยวหลงหันไปมอง เห็นใบหน้าสวยของซูอินอินเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ดวงตากลมโตคู่สวยปิดสนิท เหมือนเห็นอะไรน่ากลัวจนขวัญหนีดีฝ่อ "ผี... มีผี... รีบไปกันเถอะ!" ให้ตายสิ ยุคไหนแล้วเนี่ย ดูทรงคุณก็มีการศึกษา จะมีผีที่ไหนกัน~ แล้วจะให้ไปไหน? หมีดำของผมยังอยู่ในป่า แล้วลูกน้องคุณสี่คนนั่นล่ะ จะทิ้งกันดื้อๆ งี้เลยเหรอ? เฮ้อ~ ผู้หญิงนี่น่ารำคาญจริงๆ มีคำกล่าวว่าอะไรนะ? ผู้หญิงมีแต่จะทำให้ความเร็วในการชักดาบของผมช้าลง~ ยิ่งสวยเท่าไหร่ ก็ยิ่งเป็นตัวถ่วงมากเท่านั้น!