บทที่ 210 ให้พื้นที่คนหนุ่มสาวเขาหน่อย

ไปกันใหญ่แล้ว~ พี่หลิวหมายความว่าไงเนี่ย? จางเสี่ยวหลงบ่นอุบในใจ "ผู้กำกับหลิว เชิญพวกท่านเข้ามานั่งก่อนครับ! พอดีเพื่อนเอาแตงโมมาฝาก มาชิมกันหน่อยครับ" เรื่องแบบนี้ยิ่งอธิบายยิ่งยุ่งยาก ยิ่งพูดยิ่งเข้าตัว จางเสี่ยวหลงดึงทั้งสามคนเข้ามานั่ง ยื่นแตงโมให้คนละชิ้นทันที ฮี่ๆๆ~ ผมไม่เชื่อหรอกว่าของกินจะอุดปากพวกคุณไม่ได้

"โอ้โห~ แตงโมลูกใหญ่ขนาดนี้ ต้องขนมาจากทางใต้แน่ๆ!" หลิวจวิ้นจงชมเปาะ แล้วกัดคำโต เวลาเหมือนหยุดหมุนไปชั่วขณะ หัวหน้าหลิวที่ปกติพูดน้ำไหลไฟดับ จู่ๆ ก็เงียบกริบ ถือชิ้นแตงโมค้างไว้ เหม่อลอยอยู่อย่างนั้น "เหล่าหลิว? แกเป็นอะไรไป?" ผู้กำกับโจวอดถามไม่ได้ จางเสี่ยวหลงกับหลี่เชี่ยนหันมายิ้มให้กัน อาการแบบนี้หลี่เชี่ยนเพิ่งเจอมาหมาดๆ ตอนนี้ถึงคิวของผู้กำกับหลิวทั้งสามคนบ้างแล้ว

ผู้กำกับหลิวก็กัดแตงโมไปคำหนึ่ง แล้วก็ตกอยู่ในอาการตกตะลึงเช่นเดียวกัน ผู้กำกับโจวเห็นเพื่อนร่วมงานทั้งสองมีอาการแปลกๆ ก็รู้ทันทีว่าต้นเหตุอยู่ที่แตงโม แต่แตงโมจะมีปัญหาอะไรได้? ดูจากท่าทางแล้วคงไม่ใช่ยาพิษ ด้วยความอดรนทนไม่ไหว ผู้กำกับโจวจึงลองชิมคำเล็กๆ แล้วเขาก็เข้าใจสาเหตุทันที แตงโมนี่อร่อยจนบรรยายไม่ถูก เหมือนตกลงไปในถังน้ำผึ้ง เหมือนคนที่เดินกลางทะเลทรายร้อนระอุมาไกลยี่สิบลี้ คอแห้งผากแทบขาดใจ แล้วจู่ๆ ก็เจอโอเอซิส... จากนั้น ทั้งสามคนก็ลืมมาดผู้บริหาร ก้มหน้าก้มตาจัดการแตงโมในมืออย่างตั้งใจ