บทที่ 209 พวกเราสามคนมาไม่ถูกจังหวะสินะ

จางเสี่ยวหลงหยิบเขียงวางบนโต๊ะ ยกแตงโมยักษ์วางบนเขียง แล้วเงื้อมีดฟันฉับลงไป~ "ฉึก" เสียงแตงโมแตกดังกรอบ แตงโมยักษ์ถูกผ่าแยกเป็นสองซีก เผยให้เห็นเนื้อสีแดงฉ่ำน่ากิน กลิ่นหอมหวานของแตงโมลอยฟุ้งเตะจมูก ชวนให้น้ำลายสอ จางเสี่ยวหลงหั่นแตงโมเป็นชิ้นๆ แล้วหยิบชิ้นหนึ่งส่งให้ผู้หมวดสาวสวย "พี่เชี่ยน กินแตงโมก็แก้กระหายได้เหมือนกันครับ!" หลี่เชี่ยนยื่นมือมารับ กัดกินคำเล็กๆ อย่างมีมารยาท จากนั้นดวงตาก็เบิกกว้างด้วยความตกตะลึง

"เอ่อ เป็นอะไรไปครับพี่เชี่ยน? หรือว่าแตงโมไม่อร่อย?" เขาเคยชิมแต่แตงโมรุ่นทดลองที่รดด้วยน้ำทิพย์วิญญาณเจือจาง ส่วนรุ่นที่รดด้วยน้ำทิพย์เข้มข้นร้อยเปอร์เซ็นต์ ยังไม่มีเวลาได้ชิมเลย ก็แตงโมลูกละยี่สิบห้ายี่สิบหกชั่งมันใหญ่เกินไป กินคนเดียวคงต้องกินหลายวันกว่าจะหมด ถามจบ จางเสี่ยวหลงก็หยิบแตงโมมาชิ้นหนึ่ง กัดคำโต ยังไม่ทันได้เคี้ยว~ รสชาติหวานหอมที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน ก็ระเบิดซ่านไปทั่วลิ้น หวาน~ หวานเจี๊ยบ แต่เป็นความหวานที่ไม่เลี่ยน หอม~ หอมกว่าแตงโมใดๆ ที่เคยกินมาหลายเท่าตัว มิน่าล่ะหลี่เชี่ยนถึงได้ตกตะลึงขนาดนั้น ขนาดจางเสี่ยวหลงเองยังรู้สึกว้าว หลี่เชี่ยนจะตกใจก็ไม่แปลก

หนึ่งนาทีผ่านไป หลี่เชี่ยนเริ่มได้สติ กลืนแตงโมลงคอ แล้วยกนิ้วโป้งให้จางเสี่ยวหลง ชมไม่ขาดปาก "เสี่ยวหลง แตงโมนี่อร่อยมากจริงๆ! เป็นแตงโมที่อร่อยที่สุดในชีวิตที่พี่เคยกินมาเลย!" ทว่าหลังจากนั้น สีหน้าเธอก็หมองลง ถอนหายใจเฮือกใหญ่ น้ำตาเริ่มเอ่อคลอเบ้า เฮ้ย... เกิดอะไรขึ้นเนี่ย? จางเสี่ยวหลงทำตัวไม่ถูก พี่เชี่ยน! กินแตงโมอยู่ดีๆ ร้องไห้ทำไมครับ~ โชคดีที่ห้อง 201 ของเขาอยู่ริมสุดฝั่งตะวันออก และห้องข้างๆ ก็คือบ้านเธอ คงไม่มีใครเดินผ่านหน้าบ้าน ไม่งั้นคงอธิบายกันยาว คนเขาต้องนึกว่าผมรังแกพี่แน่ๆ!