บทที่ 216 ต้มซุปหัวปลาเกล็ดเงินใส่เก๋ากี้

น้ำในแม่น้ำตรงริมฝั่งใสสะอาดดีอยู่หรอก แต่มองไม่เห็นปลาเลยสักตัว ไม่รู้ว่าจะตกปลาได้หรือเปล่า จางเสี่ยวหลงเริ่มไม่มั่นใจ เขาหยิบขันน้ำออกมา ตักน้ำทิพย์วิญญาณจนเต็ม แล้วทำตามสูตรเดิม คือวางขันแช่ลงไปในแม่น้ำ วางแบบตะแคงสูงข้างต่ำข้าง ให้น้ำทิพย์วิญญาณค่อยๆ ไหลเจือจางลงสู่แม่น้ำ วิธีนี้จะทำให้... น้ำในขันมีความเข้มข้นของปราณวิญญาณสูงสุด ดึงดูดให้ปลาว่ายทวนน้ำเข้ามาหากิน แต่แม่น้ำมันต่างจากบ่อเล็กๆ เขาเดียวนั่งรอเกือบห้านาที ก็ไม่มีปลาว่ายเข้ามาสักตัว

"เชี่ย นั่งยองๆ จนขาจะชาอยู่แล้ว! ทำไมไม่เห็นปลาเลยวะ?" "หรือว่าปลาในแม่น้ำไม่ชอบน้ำทิพย์วิญญาณ?" "เป็นไปไม่ได้! ไม่มีทางเป็นไปได้เด็ดขาด!" จางเสี่ยวหลงพึมพำกับตัวเอง แล้วเปลี่ยนน้ำทิพย์วิญญาณขันใหม่ สองนาทีต่อมา ในที่สุดก็มีปลาไหลนาโผล่มาให้เห็นสองสามตัว "ปัดโธ่ โชคดีที่ยังไม่ถอดใจกลับไปก่อน แสดงว่ายังพอมีปลาอยู่บ้าง!" สาเหตุคงเป็นเพราะน้ำในแม่น้ำมีปริมาณมหาศาล และปลาส่วนใหญ่อาศัยอยู่ในน้ำลึก น้ำทิพย์วิญญาณมีน้อยเกินไป ยังไม่ทันจะล่อปลาได้ ก็ถูกกระแสน้ำเจือจางไปหมดแล้ว

หลังจากจับปลาไหลนาได้ไม่กี่ตัว จางเสี่ยวหลงก็ตัดสินใจเปลี่ยนจากขันน้ำเป็นกะละมังล้างหน้าแทน คราวนี้ผลลัพธ์เห็นทันตา ฝูงปลาปากงอนตัวเล็ก (ปลาเฉียวจุ่ย) แย่งกันว่ายเข้ามาในกะละมังอย่างบ้าคลั่ง ดูดกลืนน้ำทิพย์วิญญาณอย่างตะกละตะกลาม จางเสี่ยวหลงใช้จิตสั่งการเก็บปลาพวกนี้เข้าไปไว้ในสระน้ำทิพย์วิญญาณชั้นที่สามของมิติ เหตุผลที่เอาไว้ชั้นนี้ เพราะปลาปากงอนพวกนี้กินลูกปลาลูกกุ้งเป็นอาหาร จางเสี่ยวหลงไม่อยากให้ปลาเล็กปลาน้อยที่เขาอุตส่าห์หามาอย่างยากลำบาก ต้องกลายเป็นอาหารของเจ้าพวกนี้ ดังนั้น ปลาชนิดไหนที่กินเนื้อเป็นอาหาร เขาจะจับโยนลงไปเลี้ยงในชั้นสามทั้งหมด ปลาปากงอนพวกนี้ถึงจะเรียกว่าตัวเล็ก แต่ขนาดก็ไม่เลว ยาวประมาณสิบกว่าเซนติเมตร กว้างประมาณสองนิ้ว เอาไปเลี้ยงในน้ำทิพย์วิญญาณ ไม่นานคงโตเป็นปลาไซส์ยักษ์ระดับเมตร