บทที่ 217 ไม่ได้เข้าป่ามานาน

หลินซิ่วเจินนั่งอยู่ในห้อง "แม่หนูมาแล้วเหรอ!" "พี่สะใภ้ เสี่ยวหลงเขาโตแล้ว เรื่องบางเรื่องเขารู้หนักรู้เบา พวกเราเป็นผู้ใหญ่ จะไปคอยจ้องเขาตลอดเวลาก็ไม่ได้หรอกค่ะ!" หลี่เสี่ยวฮวานั่งลงข้างพี่สะใภ้ พูดปลอบโยน "เฮ้อ~ นี่เธอคงไม่ได้คิดว่าฉันกำลังโกรธเสี่ยวหลงอยู่หรอกนะ!" "อ้าว? หรือฉันเข้าใจผิดไป?" "หลานชายเธอตอนนี้เป็นผู้ใหญ่แล้ว แถมยังเป็นตำรวจที่สร้างผลงานมาตั้งหลายครั้ง อะไรควรทำ อะไรไม่ควรทำ เขาจะไม่รู้เชียวเหรอ?" "แล้วพี่มานั่งทำอะไรตรงนี้ล่ะคะ?" "พูดไปก็เท่านั้นแหละ แต่พอคิดถึงตอนที่ลูกตกน้ำคราวนั้น มันก็เกือบจะ... ฉันก็แค่อดห่วงไม่ได้!" "ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เสี่ยวหลงเขารู้ขอบเขตของตัวเองดี! พี่สะใภ้ แล้วตำรวจสาวสวยที่อยู่สถานีเดียวกับเสี่ยวหลงล่ะคะ เป็นยังไงบ้าง?" "เธอหมายถึงหลี่เชี่ยนน่ะเหรอ! ฉันก็ชอบแม่หนูคนนั้นนะ หน้าตาหมดจดผิวพรรณดี ดูสดใสร่าเริงเชียวล่ะ! แต่ดูเหมือนหลานชายเธอจะไม่ค่อยใส่ใจเท่าไหร่!" "ปีนี้เขาอายุสิบหกแล้วนะ! น่าจะเริ่มแตกเนื้อหนุ่มได้แล้ว หรือว่าเขาจะไม่ชอบแม่หนูคนนั้น? แล้วจะทำยังไงดีล่ะเนี่ย?" "แม่หนูเอ๊ย ตอนนี้แม่สื่อสิบตำบลแปดหมู่บ้าน รู้กันหมดแล้วว่าเสี่ยวหลงของเรามีอนาคตไกล แต่ก็รู้ด้วยว่าเขาจะไปหาเมียในเมือง เลยไม่มีใครกล้ามาทาบทาม~" "พี่สะใภ้อย่าร้อนใจไปเลย เสี่ยวหลงของเราเก่งขนาดนี้ หน้าตาก็ดี ยังต้องกลัวว่าจะหาเมียไม่ได้อีกเหรอคะ?"

สองสะใภ้คุยกันไปเรื่อยเปื่อย จางเสี่ยวหลงก็ทำกับข้าวเสร็จพอดี ปลาเกล็ดเงินตัวนี้ใหญ่มาก เครื่องปรุงบางอย่างคนในบ้านกะไม่ถูก ดังนั้น เขาจึงลงมือเข้าครัวเอง ทำเมนูซุปหนึ่งอย่าง ส่วนเนื้อปลาที่เหลือเอาไปทำน้ำแดง ครอบครัวใหญ่ นั่งล้อมวงโต๊ะแปดเซียน สิบคนนั่งเบียดกันนิดหน่อยแต่อบอุ่น "นี่คือซุปหัวปลาใส่ถั่วแระกับเก๋ากี้ ทั้งมีสารอาหารและช่วยบำรุงร่างกาย" "ส่วนนี่ปลาเกล็ดเงินน้ำแดง โปรตีนสูงมาก ปู่กับย่ากินเยอะๆ นะครับ!" จางเสี่ยวหลงแนะนำสองเมนูหลัก ส่วนเมนูอื่นๆ อย่างไข่ผัดพริกหยวก ซุปบวบใส่ไข่ ก็ข้ามๆ ไป "ปู่ พ่อ อารอง รอเดี๋ยวนะครับ ผมลืมไปว่ามีเหล้าดีอยู่สองขวด เดี๋ยวไปเอามาให้!"

มีกับข้าวดีขนาดนี้ จะขาดเหล้าไปได้ยังไง ไม่งั้นเสียของแย่ จางเสี่ยวหลงเข้าไปในห้องตัวเอง หยิบเหล้าเฟินจิ่วที่บ่มมาสิบปีออกจากมิติมาสองขวด "แม่เจ้า นี่เหล้าอะไรเนี่ย?" จางเหล่ากินอ่านหนังสือไม่ออก หยิบขวดเหล้าขึ้นมาถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น คนมณฑลเหลียวเป่ยส่วนใหญ่รู้จักแต่เหล้าดังในมณฑลอย่าง 'เป่ยต้าชาง' ไม่ค่อยรู้จักเหล้าต่างมณฑลนัก แน่นอนว่ายกเว้นคนในเมือง "ปู่ครับ นี่ก็เหล้าดังระดับประเทศเหมือนกัน เรียกว่าเหล้าเฟินจิ่ว!" "เสี่ยวหลง ไปเอาเหล้าสองขวดนี้มาจากไหน? อาดูฉลากบนขวดมันเก่าขนาดนี้เชียว!" "อารองตาถึงครับ นี่หัวหน้าทีมสืบสวนหลิวที่โรงพักให้มา เป็นเหล้าเฟินจิ่วเก่าเก็บสิบปีเลยนะ! เดี๋ยวผมเปิดให้ลองขวดหนึ่งก่อน" พูดจบ จางเสี่ยวหลงก็เปิดฝา กลิ่นหอมบริสุทธิ์เข้มข้นลอยฟุ้งออกมาทันที "โอ้โห~ สมกับเป็นเหล้าเก่าสิบปี กลิ่นหอมจริงๆ!" จางเป่าจู้กลืนน้ำลายเอือก ปกติเขาไม่ค่อยได้ดื่มเหล้า เพราะที่บ้านไม่มีเงิน แต่พอได้กลิ่นเหล้านี้ ก็อดใจไม่ไหวอยากจะลิ้มรสดูสักหน่อย เห็นได้ชัดว่าอานุภาพของเหล้าเฟินจิ่วสิบปีนั้นร้ายกาจแค่ไหน