บทที่ 221 ฝูงกวางดาวเหลียวเป่ย

"กี๊ซ~" อินทรีตัวผู้ส่งเสียงร้องอย่างไม่ยอมแพ้ "กุ๊กกู~" นกฮูกก็ร้องตอบกลับไปทีหนึ่ง จางเสี่ยวหลงเข้าใจความหมายทันที ร้องถามอย่างตกใจว่า "อะไรนะ? พ่อของลูกอินทรีจะกลับมาแล้ว? แล้วไงล่ะ~ เอ๊ะ เดี๋ยวสิ!" จางเสี่ยวหลงชะงักไปครู่หนึ่ง หันไปมองนกฮูก "เจ้าหนู เอ็งฟังภาษาต่างประเทศรู้เรื่องด้วยเหรอ?" "กุ๊กกู~" ดวงตากลมโตสุดแบ๊วของนกฮูกจ้องมองเจ้านายตาแป๋ว ไม่กะพริบตา "เชี่ย! เอ็งแน่มาก~"

จางเสี่ยวหลงคว้าตัวแม่อินทรี ใช้จิตเก็บมันเข้ามิติชั้นสี่ทันที เจ้านี่โดนนกฮูกกดจนหมดสภาพ การเก็บเข้ามิติจึงราบรื่นไร้อุปสรรค "ในเมื่อผัวมันจะกลับมาแล้ว ก็จับมาให้หมดเลยแล้วกัน! ครอบครัวต้องอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา! ขาดใครไปก็ไม่สมบูรณ์~" "กุ๊กกู กุ๊กกู~" นกฮูกผงกหัวหงึกๆ เห็นด้วยเต็มที่ "งานนี้ต้องพึ่งเอ็งแล้วนะ ฉันจับเป็นคงลำบาก ถ้าจับตายก็ไม่มีประโยชน์!" จางเสี่ยวหลงตบไหล่นกฮูกเบาๆ หยิบเนื้อหมูป่าออกมาให้เป็นรางวัล นกฮูกไม่สนใจเนื้อชิ้นนั้น กระพือปีกบินพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าทันที จางเสี่ยวหลงรีบเงยหน้ามอง ก็เห็นจุดดำเล็กๆ ไกลๆ กำลังเคลื่อนเข้ามาอย่างรวดเร็ว โอ้โฮ~ ตายยากจริง พูดถึงโจโฉ โจโฉก็มา พ่ออินทรีกลับมาแล้วจริงๆ

จุดดำเล็กๆ ขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็ว ในปากมันยังคาบเหยื่อมาด้วย แล้วมันก็เห็นว่ารังว่างเปล่า ยังไม่ทันจะหายตกตะลึง ก็พบว่ามีนกฮูกไซส์ยักษ์พุ่งเข้ามาหา "กี๊ซ~" เสียงร้องยาวเหยียดที่เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว อินทรีตัวผู้ปล่อยเหยื่อในกรงเล็บ เตรียมพร้อมรบ เหยื่อที่ร่วงลงมาจากฟ้า วาดวิถีโค้งสวยงาม ตกลงตรงหน้าจางเสี่ยวหลงอย่างเหมาะเหม็ง "อ้าว~ นี่มัน... ฉันแค่ยืนดูเฉยๆ ก็ได้กระต่ายฟรีเฉยเลย?" คำถามคือ แบบนี้ถือว่าเป็น 'นอนรอราชรถมาเกย' ได้ไหมเนี่ย? จางเสี่ยวหลงยิ้มส่ายหัว เก็บกระต่ายป่า แล้วเงยหน้าดูการต่อสู้บนฟ้าต่อ อันที่จริงก็ไม่มีอะไรน่าดูนักหรอก มันคือโชว์เดี่ยวของนกฮูกชัดๆ ด้วยขนาดตัวที่ได้เปรียบ บวกกับความว่องไวและความเร็วระดับเทพ อินทรีจะไปสู้ได้ยังไง โดนปั่นหัวเล่นตลอดงาน