บทที่ 220 จับได้ทั้งลูกอินทรีและแม่อินทรี

จางเสี่ยวหลงลิงโลดใจอย่างที่สุด เจอลูกนกอินทรีเข้าแล้ว แถมยังมีถึงสามตัว ถ้าเอาพวกมันเข้าไปในมิติ เลี้ยงดูด้วยน้ำทิพย์วิญญาณ วันหน้าเขาก็จะมีสัตว์เลี้ยงประเภทนกล่าเหยื่อถึงสามตัวเชียวนะ? แค่คิดก็ตื่นเต้นแล้ว นั่นนกอินทรีเชียวนะ! เจ้าเวหาตัวจริงเสียงจริง ตอนกลางวัน ให้นกอินทรีบินลาดตระเวนบนฟ้า คอยดูสถานการณ์บนพื้นดิน เพราะสายตาของพวกมันไม่ใช่เล่นๆ มองเห็นเหยื่อบนพื้นดินได้จากที่สูงเสียดฟ้า สายตามนุษย์เทียบไม่ติดฝุ่น ส่วนนกฮูก ก็ให้ช่วยลาดตระเวนตอนกลางคืน ความสามารถในการมองเห็นตอนกลางคืนของมันนั้นหายห่วง อีกอย่าง ปกติลูกอินทรีน่าจะฟักกันตั้งแต่เดือนเมษายนแล้วไม่ใช่เหรอ? หรือว่าอินทรีคู่ผัวเมียนี้นิยมมีลูกช้า? ช่างมันเถอะ ในเมื่อเจอแล้ว ก็ต้องหาทางเอามาให้ได้ก่อน

"นำทางไปเลย เราไปดูกันว่าจะเอาพวกมันลงมาได้ไหม" สิ้นเสียงคำสั่ง นกฮูกก็กระพือปีกบินขึ้นฟ้านำทางไป จางเสี่ยวหลงและเหล่าหมาป่าวิ่งตะบึงตามไปติดๆ มุ่งหน้าสู่ภูเขาลูกข้างหน้า "โอ้โห~ ทำไมมันชันขนาดนี้เนี่ย?" ปีนขึ้นไปได้ครึ่งทาง จางเสี่ยวหลงก็พบว่ายากจะไปต่อ หน้าผาแทบจะตั้งฉาก 90 องศา ไม่มีทางปีนขึ้นไปถึงก้อนหินที่ยื่นออกมาซึ่งเป็นที่ตั้งของรังอินทรีได้เลย จางเสี่ยวหลงปาดเหงื่อบนหน้าผาก ครุ่นคิดว่าจะทำยังไงดี ในเมื่อปีนขึ้นไปไม่ได้ ให้นกฮูกบินไปโฉบลูกอินทรีกลับมาได้ไหม? เขาจึงเอ่ยถาม "เอ็งจัดการไหวไหม?" "กุ๊กกู~" "เอ็งจะบอกว่าในรังมีแม่อินทรีอยู่ตัวหนึ่ง? อื้ม งั้นแสดงว่าลูกอินทรียังเล็กมากๆ!" "ช่วงเวลานี้ แม่อินทรีจะเฝ้าลูกไม่ห่าง เพื่อป้องกันไม่ให้นกล่าเหยื่ออื่นหรือสัตว์เลื้อยคลานมากินลูก"

ยิ่งลูกนกเล็กเท่าไหร่ จางเสี่ยวหลงยิ่งดีใจ เพราะนั่นหมายความว่าพวกมันจะได้รับการปรับเปลี่ยนโครงสร้างร่างกายด้วยน้ำทิพย์วิญญาณได้สมบูรณ์แบบยิ่งขึ้น จางเสี่ยวหลงสังเกตภูมิประเทศรอบรังอินทรีอย่างละเอียด รังนั้นอยู่สูงจากจุดที่เขายืนอยู่อย่างน้อยสามสิบกว่าเมตร ถ้าไม่มีอุปกรณ์ช่วย ไม่มีทางปีนขึ้นไปได้แน่นอน "บ้าเอ๊ย ในเมื่อปีนไม่ไหว งั้นฉันใช้ปืนยิงไล่ก็ได้มั้ง!" ความคิดนี้แวบเข้ามาในหัว สีหน้าเขาก็เปลี่ยนเป็นตื่นเต้น ต่อให้ยิงไม่โดน แค่ทำให้มันตกใจบินหนีไปก็พอแล้วไม่ใช่เหรอ? แล้วค่อยให้นกฮูกออกโรง บินไปโฉบลูกทั้งสามตัวกลับมา เขายกปืนไรเฟิลกึ่งอัตโนมัติแบบ 56 ขึ้น เล็งไปที่รังอินทรี จัดศูนย์เล็งให้ตรงเป้า... แล้วเหนี่ยวไก!