บทที่ 219 เจอลูกนกอินทรี

คนในหมู่บ้านเคยบอกจางเสี่ยวหลงว่า ปกติแล้วไก่ป่าจะวางไข่ปีละสองถึงสามครั้ง สาเหตุที่เขาอยากจะลองดูสักตั้ง ก็เพราะแม่ไก่แก่ในมิติหลังจากได้ดื่มน้ำทิพย์วิญญาณเข้าไป ก็ขยันออกไข่ราวกับกินข้าว นอกจากจะออกไข่วันละสามรอบแล้ว ขนาดแม่ไก่ที่กำลังฟักไข่อยู่ ก็ยังออกไข่ได้ตามปกติ ดังนั้น ถ้าเกิดไก่ป่าเป็นแบบนั้นด้วยล่ะ? ยังไงลองดูก็ไม่เสียหายอะไร แต่ถ้าไก่ป่าเพิ่มความถี่ในการวางไข่ได้จริง แล้วเขาไม่ได้ทดลองทำดู ความเสียหายจากการเสียโอกาสคงมหาศาล นับจากวินาทีนี้ ในมิติมีแม่ไก่ป่า 20 ตัวกำลังฟักไข่ ประสิทธิภาพต้องเพิ่มขึ้นอย่างแน่นอน

จางเสี่ยวหลงพอใจมาก เขาหาไม้คานมาหาบไก่ป่า 10 ตัว และกระต่ายป่า 10 ตัว ลงจากเขา ในมิติยังเหลือกระต่ายป่าอีก 16 ตัว และกวางโต้ระอีกสองตัว ถ้าเอาของป่าออกไปเยอะเกิน พนักงานจัดซื้อพวกนั้นอาจเข้าใจผิด คิดว่าเขาล่าสัตว์ง่ายเหมือนปอกกล้วยเข้าปาก "เสี่ยวหลง ในที่สุดนายก็กลับมาสักที!" สงเหล่ยเป็นห่วงจริงๆ จนแทบจะบุกเข้าป่าไปดูว่าจางเสี่ยวหลงเจออันตรายอะไรหรือเปล่า จางเสี่ยวหลงดูออกว่าอีกฝ่ายเป็นห่วงจากใจจริง ความรู้สึกดีที่มีต่อว่าที่พี่เขยคนนี้จึงเพิ่มขึ้นอีกหน่อย เขายกข้อมือดูนาฬิกาแล้วพูดว่า "นี่เพิ่งสี่โมงครึ่งเองนะ ปกติอย่างน้อยฉันต้องลงจากเขาตอนห้าโมงเย็น" "เอ่อ งั้นวันนี้ก็ถือว่ากลับเร็วสินะ?" "พวกนายรับของไปแล้ว ไม่ต้องรีบกลับเข้าเมืองเหรอ?" "ฮ่าๆๆ~ ขอบใจมากเสี่ยวหลง! เอ้า พวกนาย มัวยืนบื้ออะไรอยู่ รีบขอบคุณน้องเสี่ยวหลงเร็วเข้า!" สงเหล่ยหันไปดุลูกน้องอีกสี่คนอย่างไม่พอใจ "ขอบคุณครับน้องเสี่ยวหลง!" ทั้งสี่คนรีบก้าวเข้ามาพูดพร้อมกัน

"ในกลุ่มพวกนายมีคนจัดซื้อของโรงไฟฟ้าไหม?" จางเสี่ยวหลงกวาดตามองแล้วถามขึ้น "นายหมายถึงเหอเทาใช่ไหม? โรงงานเขาช่วงนี้กำลังปรับปรุงระบบ คงอีกหลายวันกว่าจะมาได้" สงเหล่ยผู้รู้ทุกเรื่องตอบทันควัน จางเสี่ยวหลงพยักหน้าอย่างครุ่นคิด ไม่ถามอะไรต่อ เกิดเรื่องใหญ่ขนาดนั้นที่โรงไฟฟ้า การปรับปรุงระบบก็เป็นเรื่องสมควรแล้ว การกินเนื้อถึงจะสำคัญ แต่จะสำคัญไปกว่าความปลอดภัยของโรงงานได้ยังไง?