บทที่ 226 ข้อพิรุธมากมายของหมู่บ้านตระกูลหม่า

ในมิติชั้นสี่ เจ้านกฮูกกำลังกกไข่อย่างว่านอนสอนง่าย พอเห็นเจ้านายเข้ามา มันก็ร้อง "กุ๊กกู" ทักทายไปทีหนึ่ง จางเสี่ยวหลงลูบหัวมัน สื่อความหมายให้มันพยายามฟักไข่ต่อไป จะได้รีบๆ ฟักตัวออกมาเร็วๆ ส่วนครอบครัวนกอินทรีก็ทำงานรวดเร็วทันใจ ผ่านไปแค่สิบกว่าชั่วโมง พวกมันก็สร้างรังง่ายๆ ขึ้นที่โคนต้นไม้ใหญ่ โดยอาศัยลำต้นช่วยพยุง นี่พวกมันเห็นต้นไม้ใหญ่เป็นหน้าผาสูงชัน และเห็นพื้นดินเป็นก้อนหินที่ยื่นออกมางั้นเหรอ? ครอบครัวนี้แปลกพิลึก รังนกบนต้นไม้มีตั้งเยอะแยะไม่ยอมใช้ ดันมาสร้างรังเล่นบนพื้นดิน จางเสี่ยวหลงส่ายหน้าเดินเข้าไปหา นกอินทรีตัวเต็มวัยสองตัวตัวสั่นงันงกทันที เขานั่งยองๆ ตบหัวอินทรีทั้งสองเบาๆ "ฉันขอเตือนพวกแกสองตัวนะ อย่าไปยุ่งกับไก่ป่าของฉันแม้แต่ตัวเดียว ไม่อย่างนั้น..." "หึ~ ฉันไม่พูดพวกแกก็น่าจะรู้ว่าจุดจบจะอนาถแค่ไหน!" "ต่อไปที่นี่จะมีสัตว์ปีกเข้ามาอีกเยอะ พวกแกก็ห้ามแตะต้องเหมือนกัน! เข้าใจไหม?"

อาจจะฟังรู้เรื่องจริงๆ อินทรีสองตัวถึงกับพยักหน้า จางเสี่ยวหลงเลยเลิกสนใจพวกมัน จับลูกอินทรีสามตัวมาป้อนน้ำทิพย์วิญญาณผสมเก๋ากี้ระดับ 5J อีกรอบ พอลูกนกหลับปุ๋ย จางเสี่ยวหลงก็ชี้ไปที่ชามกระเบื้องข้างๆ "ถ้าหิวก็กินน้ำในนี้!" "กินน้ำทิพย์วิญญาณนี่ มีประโยชน์กับพวกแกมากนะรู้ไหม!" "กี๊ซ~" อินทรีตัวผู้ส่งเสียงร้องต่ำๆ เหมือนจะรู้ถึงสรรพคุณของน้ำวิเศษและกำลังขอบคุณจางเสี่ยวหลง

พวกแม่ไก่ป่ากำลังฟักไข่ ส่วนไก่ตัวผู้ห้าหกตัวไม่มีอะไรทำ ได้แต่ยืนสัปหงกอยู่บนกิ่งไม้ใหญ่ไกลๆ พวกมันเคยลองหาของกินบนพื้นหญ้าแล้ว แต่พบว่านอกจากหญ้าก็ไม่มีอะไรเลย หน้าที่ของพวกมันมีแค่อย่างเดียวในแต่ละวัน คือทำให้แม่ไก่ป่าออกไข่ที่มีเชื้อให้ได้ จางเสี่ยวหลงกวาดตามอง ไข่ไก่ป่าบนพื้นไม่ได้เพิ่มขึ้นเลยสักฟอง นั่นหมายความว่า แม่ไก่ป่าไม่ได้ออกไข่เพิ่ม งั้นฉันจะเลี้ยงไก่ตัวผู้ไว้เยอะแยะทำไม? เขากวาดตามองไก่ตัวผู้บนต้นไม้ พวกไก่ตัวผู้ที่กำลังสัปหงกสบายใจ จู่ๆ ก็สัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตที่พุ่งเข้ามา~ หรือเจ้านายจะรังเกียจที่เราไม่ขยันทำงาน? จะจับเราลงหม้อหรือเปล่า? พวกมันไม่กล้าหลับต่อ รีบบินลงจากต้นไม้ เริ่มทำงานทันที "ฉันให้เวลาพวกแกอีกหนึ่งเดือน ถ้ายังไม่มีไข่ไก่เพิ่ม ฉันจะจับพวกแกทั้งหมด..." "ไม่สิ~ เก็บไว้ครึ่งหนึ่งดีกว่า งั้นเอาพวกแกสักสามตัว... มาเชือดกินเนื้อซะ!"