บทที่ 225 ลูกหมาป่าเกิดแล้ว

ในเมื่อมีชาวบ้านถูกสัตว์ป่าคาบไปกินจริง แต่พวกเขายังกล้าเข้าป่าล่าสัตว์กันต่อ นี่มันจะดิบเถื่อนเกินไปหน่อย และดูไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลย แถมคนที่ถูกคาบไปยังไม่ใช่แค่คนสองคน ฟังจากน้ำเสียงของอาเป่ากุ้ย เหมือนจะมีตั้งหลายคน จางเป่ากุ้ยจุดบุหรี่อีกมวน สูบไปอึกใหญ่แล้วพูดว่า "รายละเอียดจริงๆ อาก็ไม่รู้เหมือนกัน เรื่องพวกนี้อาได้ยินหัวหน้ากองพลผลิตคนอื่นคุยกันตอนไปประชุมที่คอมมูนน่ะ" "อาเป่ากุ้ย อาอย่ากังวลเรื่องนี้ไปเลยครับ อนาคตเป็นยังไงใครจะไปรู้" จางเสี่ยวหลงพูดปลอบใจสองสามประโยค แล้วขอตัวลากลับ

หมู่บ้านตระกูลหม่านี่น่าสนใจจริงๆ เงินที่ชาวบ้านแลกมาด้วยชีวิต เอาไปซื้อเสบียงกลับมา แต่หัวหน้ากองพลหม่าจวิน กลับยกให้คนอื่นง่ายๆ ตั้งห้าพันชั่ง ใจป้ำใช้ได้เลยนี่หว่า! แล้วชาวบ้านไม่มีความเห็นคัดค้านเลยเหรอ? จางเสี่ยวหลงไม่เชื่อหรอก กองพลผลิตหนึ่งมีคนเป็นพัน จะไม่มีใครคัดค้านเรื่องนี้ได้ยังไง! ดูท่าเขาคงต้องหาโอกาสไปเยือนหมู่บ้านตระกูลหม่าสักครั้ง ไปสืบตื้นลึกหนาบางของหม่าจวินคนนี้ดู รู้เขารู้เรา รบร้อยครั้งชนะร้อยครั้ง

กลับถึงบ้านก็ปาเข้าไปสามทุ่มกว่าแล้ว พอได้ยินเสียงเปิดประตู จางเป่าจู้ก็เดินออกมา ในมือถือแก้วกระเบื้องใบหนึ่ง "เสี่ยวหลง เข้าป่าล่าสัตว์มาเหนื่อยๆ แม่เอ็งชงมอลต์สกัดไว้ให้ รีบกินตอนร้อนๆ แล้วรีบเข้านอนซะ" "พ่อครับ ยังไม่นอนกันอีกเหรอ?" รับแก้วกระเบื้องที่ยังกรุ่นไอร้อนมาถือไว้ จางเสี่ยวหลงรู้สึกอบอุ่นไปทั้งหัวใจ ความสุขคืออะไร? ก็คือการกลับบ้านตอนสามทุ่มกว่า แล้วยังมีมอลต์สกัดร้อนๆ ที่แม่เตรียมไว้ให้ดื่มนี่ไง นี่แหละคือความสุขที่ล้ำค่าที่สุด! "เอ็งยังไม่กลับ ใครจะไปหลับลง? เมื่อกี้พี่สาวเอ็งยังบ่นเป็นห่วงอยู่เลย! เอาล่ะไม่พูดมากแล้ว รีบเข้าห้องไปนอนเถอะ!" จางเป่าจู้พูดจบ ก็เดินกลับเข้าห้องตัวเอง ฝีเท้าของจางเสี่ยวหลงเบาสบายขึ้น หัวใจอบอุ่นยิ่งกว่าเดิม ดื่มมอลต์สกัดอุ่นๆ ลงคอ รสชาติหวานล้ำยิ่งกว่าน้ำผึ้ง