บทที่ 230 ต้อนรับแขกผู้มีเกียรติ

หลังจากออกจากห้องโถง จางเสี่ยวหลงก็กลับเข้าห้องตัวเองแล้วปิดประตู เขาหยิบกระต่ายป่าออกมาจากมิติ 2 ตัว และเนื้อหมูป่าส่วนที่ค่อนข้างมันอีก 10 ชั่ง เขาหยุดคิดครู่หนึ่ง... ผอ.หลิว อุตส่าห์มาเยือนถึงที่ ให้หน้าตาครอบครัวเขาขนาดนี้ แถมยังจัดงานดีๆ ให้ตั้งสองตำแหน่ง วันหน้าพี่สาวสองคนไปทำงานที่โรงไฟฟ้า ก็ต้องฝากฝังให้เขาช่วยดูแล งั้นก็... ต้มซุปเนื้อกวางสามสหาย ให้พวกเขากินด้วยเลยแล้วกัน! ยังไงคนในบ้านก็ต้องกินอยู่แล้วนี่นา? คิดได้ดังนั้น จางเสี่ยวหลงก็แล่เนื้อกวางออกมาอีก 2 ชั่ง หั่นเขากวางอ่อน 2 แผ่น และหยิบเก๋ากี้เม็ดเล็กสุดมาอีกหนึ่งกำมือ

เมื่อเดินเข้าไปในครัว แม่หลินซิ่วเจินกับพี่สาวทั้งสามกำลังคุยกันกระหนุงกระหนิง ในหม้อหุงข้าวสุกแล้ว กลิ่นข้าวหอมฟุ้งตลบอบอวลไปทั่วครัว "แม่ครับ เนื้อหมูป่านี่เอาไปตุ๋นมันฝรั่งนะ แล้วแล่เนื้อออกมานิดหน่อย เอามาผัดหมูเส้นสักจานสองจาน ส่วนกระต่ายป่าสองตัวนี้ ทำน้ำแดงกินกันครับ!" "ลูกวางไว้เถอะ เดี๋ยวพวกแม่จัดการทำกับข้าวเอง ลูกรีบไปทำธุระเถอะ!" "ครับ งั้นเดี๋ยวผมตั้งหม้อต้มซุปไว้ก่อน" จางเสี่ยวหลงหั่นเนื้อกวางเป็นชิ้นเต๋า ล้างวัตถุดิบเสร็จสรรพ ไม่นานซุปก็ถูกตั้งไฟเคี่ยว

"แม่ครับ ผมไปริมแม่น้ำแป๊บนึงนะ จะไปหาปลามาเพิ่มหน่อย" "งั้นลูกระวังตัวด้วยนะ!" "วางใจเถอะครับแม่!" เขาคว้ากระสอบเปล่าเดินออกมา พอถึงหน้าประตู ก็เห็นพ่อกับพี่น้องอารอง ต่างคนต่างแบกโต๊ะแปดเซียนเดินสวนกลับมา อาสะใภ้เข็นรถเข็นให้ย่า ส่วนปู่เดินปิดท้ายขบวน จางเสี่ยวหลงทักทายทุกคน แล้วเดินมุ่งหน้าไปทางแม่น้ำ เขาหาที่ลับตาคน นั่งตกปลาอยู่ริมแม่น้ำครู่ใหญ่ เพราะถ้ากลับไปเร็วเกินไปพร้อมปลาเต็มกระสอบ มันจะดูผิดปกติ ชั่วโมงกว่าผ่านไป จางเสี่ยวหลงก็เก็บของเตรียมตัวกลับบ้าน ผลประกอบการไม่เลว ตกปลาไซส์ต่างๆ ได้พอสมควร กุ้งแม่น้ำก็ได้มาอีกสองกะละมังกว่า ส่วนใหญ่เป็นกุ้งตัวเล็ก สงสัยเพิ่งผ่านฤดูวางไข่ รอให้กุ้งพวกนี้โตเต็มวัย ปริมาณคงไม่ใช่แค่สองกะละมังแน่ๆ อย่างต่ำคงได้สักเจ็ดแปดกะละมัง หรืออาจจะมากกว่านั้น เพราะกุ้งแม่น้ำในมิติของเขา ขนาดตัวโตเกินมาตรฐานไปไกล และยังคงโตขึ้นเรื่อยๆ