บทที่ 231 เข้าเมืองไปดูบ้านใหม่กัน

จางเป่ากุ้ยกับจางเป่าหลินไม่เคยกินเนื้อกวางมาก่อน ก็เลยได้แต่นั่งมอง ผอ.หลิว ตาค้าง มีแต่ครอบครัวใหญ่ของจางเสี่ยวหลงที่ไม่ตกใจอะไร เพราะพวกเขาได้ลิ้มรสซุปเนื้อกวางสามสหายไปแล้ว รู้ดีว่ารสชาติเป็นอย่างไร สำหรับอาการเหม่อลอยไปชั่วครู่ของ ผอ.หลิว พวกเขามองว่าเป็นเรื่องปกติ ก็ตอนที่พวกเขาซดซุปนี้ครั้งแรก ก็ไม่ได้มีอาการดีไปกว่าหลิวเหอผิงสักเท่าไหร่

"สด... รสชาติสดชื่นจริงๆ..." หลิวเหอผิงได้สติกลับมา เอ่ยชมไม่ขาดปาก ก่อนจะยกนิ้วโป้งให้จางเสี่ยวหลง "ได้รับคำชมจาก ผอ.หลิว แสดงว่าซุปนี้รสชาติพอไปวัดไปวาได้ ทุกท่านรีบชิมตอนร้อนๆ เลยครับ!" จางเสี่ยวหลงไม่ได้แสดงท่าทีลำพองใจ ยังคงวางตัวนิ่งสงบเหมือนเคย เห็นได้ชัดว่าเขามั่นใจในฝีมือการปรุงซุปหม้อนี้มาก ทุกอย่างอยู่ในความคาดหมาย กับข้าวรสเลิศ เหล้ารสเยี่ยม หลิวเหอผิงดื่มกินอย่างเต็มคราบ ถึงขั้นเริ่มเรียกพี่เรียกน้องกับสองพี่น้องจางเป่าจู้และจางเป่าเฉียง อายุอานามของพวกเขาสามคนก็ไล่เลี่ยกัน ไม่ได้ห่างกันมากนัก จะเรียกพี่น้องก็พอได้อยู่ อีกสองโต๊ะกินเสร็จไปนานแล้ว เหลือแต่โต๊ะหลักที่ยังชนแก้วกันไม่เลิก จางเสี่ยวหลงถือโอกาสนี้เรียกแม่และพี่สาวทั้งสามมาหารือกันในครัว

"แม่ พี่ครับ ตอนนี้มีตำแหน่งงานแค่สองที่ ทุกคนมีความคิดเห็นยังไงบ้าง?" จางเสี่ยวหลงไม่อ้อมค้อม เปิดประเด็นตรงๆ แต่เขากลับคิดมากไปเอง หลินซิ่วเจินและลูกสาวต่างยิ้มร่ามองมาที่เขา "เสี่ยวหลง พี่สาวทั้งสามของลูกตกลงกันเรียบร้อยแล้ว รอบนี้ให้พี่เจ็ดกับพี่แปดไปทำงานในเมืองก่อน"