บทที่ 244 หัวหน้ากองป้องกันรักษาความสงบป่าไม้

หญิงสาวสองคนจากหมู่บ้านตระกูลเฉินปล่อยโฮออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ "เฮ้อ~ สองคนนี้น่าสงสารกว่าพวกเราอีก คนในบ้านถูกพวกปีศาจพวกนี้ฆ่าตายหมด" "ใช่ค่ะ แม้แต่เด็กพวกมันก็ไม่เว้น ไอ้พวกเดรัจฉาน~ ฮือๆๆ..." จางเสี่ยวหลงขบกรามแน่นจนเกิดเสียงดังกรอดๆ ไอ้พวกสายลับสมควรตายพวกนี้ จะเรียกพวกมันว่าปีศาจก็ยังน้อยไป ต่อให้ตายสักหมื่นครั้งก็ชดใช้กรรมที่ก่อไว้ไม่ได้ ฆ่าพวกมันให้ตายทันทีถือว่าเมตตาเกินไปเสียด้วยซ้ำ คนพวกนี้ต้องโดนแล่เนื้อเถือหนังทีละชิ้นถึงจะสาสมกับความแค้น

ฟ้าเริ่มสางแล้ว "พวกคุณรออยู่ที่นี่สักพักนะครับ ผมต้องออกไปแจ้งเจ้าหน้าที่คนอื่น แล้วจะกลับมาพาพวกคุณออกไปพร้อมกัน" หนทางในป่าลำบากยากเข็ญ ลงจากเขาลูกนี้แล้ว ยังต้องข้ามเขาใหญ่อีกสิบเอ็ดลูก จะพาพวกเธอออกไปตอนนี้เลยคงไม่ไหวแน่ หญิงสาวผู้เคราะห์ร้ายทั้ง 9 คน เข้าใจสถานการณ์ดี จึงพยักหน้าตกลง "พวกคุณไปรอในบ้านไม้ไผ่จะดีที่สุด กลิ่นคาวเลือดแถวนี้อาจจะดึงดูดสัตว์ป่ามาได้!" "วางใจเถอะครับ บ้านไม้ไผ่หลังริมสุดไม่มีคนตาย ไปหลบในนั้นปลอดภัยกว่า!" "ขอบคุณนะคะคุณตำรวจ! ตอนคุณเดินออกจากป่า ระวังตัวด้วยนะคะ~" "ผมไม่เป็นไรครับ ขอบคุณครับ!" หลังจากเกลี้ยกล่อมจนทั้งเก้าคนยอมขึ้นไปหลบในบ้านไม้ไผ่ จางเสี่ยวหลงจึงวางใจเดินออกจากป่า

เขาเก็บนกฮูกที่บินกลับมาเข้ามิติ แล้วปล่อยหมาป่าสี่ตัวออกมา หนึ่งคนสี่หมาป่าเดินย้อนกลับไปตามเส้นทางเดิมเพื่อออกจากป่า ประมาณสิบโมงกว่า ก็มองเห็นภูเขาที่มีสองยอดอยู่ทางซ้ายหน้าตามคำบอกเล่า จากคำให้การของไอ้สายลับหนวดเฟิ้ม ในเขาลูกนั้นมียุ้งฉางลับซ่อนอยู่ "ต้าฮุย เสี่ยวฮุย พวกแกสองตัวนำทางไป" "โบร๋ว~ บู๊ว..." ต้าฮุยครางรับในลำคอ แล้ววิ่งนำหน้าไป พวกสายลับเพิ่งมาที่ยุ้งฉางนี้เมื่อไม่กี่วันก่อน บนทางเดินยังพอมีกลิ่นจางๆ หลงเหลืออยู่ เช่น กลิ่นฉี่ หรือกลิ่นเหงื่อที่หยดลงพื้น ถ้าเป็นสุนัขตำรวจหรือสุนัขล่าเนื้อทั่วไป คงดมกลิ่นที่เจือจางขนาดนี้ไม่เจอแล้ว แต่สำหรับแก๊งหมาป่าของจางเสี่ยวหลง พวกมันยังพอแกะรอยได้ ถ้าผ่านไปอีกวันสองวัน หรือฝนตกลงมา กลิ่นคงหายไปจนหมด