บทที่ 243 ช่วยชีวิตเก้าผู้เคราะห์ร้าย

ค้นเสื้อผ้าเสร็จ ก็ถึงคราวกล่องและตู้ในห้อง แน่นอนว่าสภาพความเป็นอยู่ที่นี่ย่ำแย่ ตู้เสื้อผ้าไม่มีหรอก มีแต่กระเป๋าหนังสองใบ นอกจากกระเป๋าหนังสองใบนี้ ก็ไม่มีที่อื่นให้ซ่อนเงินทองของมีค่าแล้ว จางเสี่ยวหลงเปิดกระเป๋าใบแรกอย่างรวดเร็ว กระเป๋าหนักอึ้ง แต่พอเปิดดูข้างใน กลับไม่ใช่เพชรนิลจินดา "วิทยุสื่อสาร~" รังลับสายลับ มีวิทยุเครื่องนี้ ก็ครบองค์ประกอบ ของสิ่งนี้เขาเอาไปก็ไร้ประโยชน์ เลยวางไว้ข้างๆ จังหวะที่เขากำลังจะเปิดกระเป๋าอีกใบ เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นข้างนอก จางเสี่ยวหลงคิดอะไรไม่ทัน ใช้จิตกวาดของในกระเป๋าใบนั้นเข้ามิติเกลี้ยง จากนั้นก็รีบปิดกระเป๋า จัดวางทั้งสองใบไว้ที่เดิม ถอดถุงมือเก็บเข้ามิติ แล้วไปยืนซ่อนตัวในเงามืดข้างประตูไม้ไผ่

ข้างนอกเป็นเสียงหญิงสาวปีนบันไดไม้ไผ่ขึ้นมา ไม่นานเธอก็มาถึงหน้าประตู กำลังจะผลักเข้ามา "แอ๊ด~" ประตูห้องข้างๆ เปิดออก "นี่~ ผู้กองหลับหรือยัง?" เสียงคนพูดเบามาก แต่ไม่รอดพ้นหูทิพย์ของจางเสี่ยวหลง ที่แท้ก็สายลับห้องข้างๆ เห็นห้องนี้เงียบไปนาน นึกว่าหัวหน้าหลับแล้ว เลยกะจะมา 'เคลม' ผู้หญิงของหัวหน้า ช่างกล้าบ้ากามจริงๆ! แม่*เอ๊ย ไอ้รังสายลับนี่ทำเอาข้าเปิดหูเปิดตาจริงๆ คนเชี่ยอะไรมีครบทุกรูปแบบ ดึกดื่นป่านนี้ไม่หลับไม่นอน? หรือว่ามันคอยแอบฟังห้องนี้ตลอดเวลา เตรียมพร้อมเสียบทุกเมื่อ? ขณะที่จางเสี่ยวหลงกำลังบ่นในใจ ข้างนอกก็มีความเคลื่อนไหวอีกครั้ง "อย่านะ~ อย่าทำแบบนี้..." เสียงผ้าฉีกขาดดัง แคว่ก เสื้อผ้าของหญิงสาวคงโดนฉีกไปอีกชิ้น เสื้อผ้าที่ขาดวิ่นอยู่แล้ว จะทนแรงกระชากได้ยังไง?

"อย่ามาทำเป็นหวงตัวหน่อยเลยน่า~ มานี่... ฮึ่ย ยังจะหนีอีก?" ร่างบอบบางวิ่งถลาร้องไห้สะอึกสะอื้นเข้ามาในห้อง เธอกำลังหนีปีศาจร้ายที่ไล่ตามมาติดๆ ไอ้สายลับนั่นคงหื่นขึ้นหน้า ถึงขนาดกล้าเดินตามเข้ามาในห้องหัวหน้า กะจะลากผู้หญิงของหัวหน้าไปห้องตัวเอง นี่มันรนหาที่ตายชัดๆ ดีเลย ประหยัดแรงข้า ไม่ต้องเดินไปเชือดถึงห้องข้างๆ ชั่วพริบตาเดียว จางเสี่ยวหลงก้าวจากมุมมืดไปโผล่ข้างหลังสายลับ มือซ้ายเอื้อมไปข้างหน้า อุดปากมันไว้แน่น มือขวาแทงมีดปลายปืนสามแฉกเข้าที่หัวใจ เหตุการณ์เกิดขึ้นเร็วมาก สายตาของสายลับยังจับจ้องอยู่ที่เรือนร่างผู้หญิงตรงหน้า สมองยังจินตนาการเรื่องบัดสี ไหนเลยจะรู้ตัวว่ามัจจุราชยืนอยู่ข้างหลัง สายลับพยายามดิ้นรนตามสัญชาตญาณ แต่อนิจจา... มีดปลายปืนปักคาหัวใจแน่นแล้ว ดิ้นได้แค่สองที ร่างก็อ่อนยวบกองกับพื้น จางเสี่ยวหลงรีบก้าวไปข้างหน้า ตะปบมือปิดปากหญิงสาว~ ช้ากว่านี้อีกนิด เธอคงกรีดร้องลั่นป่า เนื้อกวางย่างในมือร่วงลงพื้น เธอยืนตัวสั่นเทา จ้องมองศพหัวหน้าสายลับบนเตียง แสงไฟจากกองไฟข้างนอกส่องเข้ามา แม้จะสลัว แต่ก็พอให้เห็นความผิดปกติของศพ ท่อนบนที่ขาวอวบอ้วนราวกับหมูขูดขน ถูกย้อมไปด้วยเลือดสดๆ ที่ยังไหลริน กินพื้นที่ไปกว่าครึ่งตัว