บทที่ 242 หัวหน้าสายลับ

เชี่ย~ ไม่ได้ลงกลอนเหรอเนี่ย? แม้จางเสี่ยวหลงจะประหลาดใจ แต่ก็ค่อยๆ แง้มประตูไม้ไผ่ออกอย่างระมัดระวังจนเกิดช่องว่างเล็กๆ อาศัยช่องว่างนั้นมองเข้าไปข้างใน กองไฟไกลๆ ยังไม่มอดดับ แสงไฟสลัวส่องผ่านหน้าต่าง พอให้เห็นร่างสองร่างนอนอยู่บนเตียง คงจะหักโหมมาครึ่งค่อนคืน จนหมดแรงข้าวต้มกันแล้ว ทั้งคู่หลับสนิท สายลับชายส่งเสียงกรนสนั่นหวั่นไหว จะเรียกว่าเสียงดังปานฟ้าร้องก็ไม่เกินจริง จางเสี่ยวหลงก้าวเข้าไปอย่างรวดเร็ว แทบไร้เสียงฝีเท้า มือทั้งสองข้างทำงานพร้อมกัน มือซ้ายคว้าหมอนที่ตกอยู่บนพื้นกดปิดหน้าสายลับ มือขวากระชับ มีดปลายปืนสามแฉก แทงสวนเข้าที่หัวใจอย่างแรง

สายลับชายถูกหมอนกดทับกะทันหัน ร่างกายกระตุกดิ้นรนโดยไม่รู้ตัว จนทำให้หญิงสาวข้างกายสะดุ้งตื่น หญิงสาวลืมตาขึ้นมา เห็นเงาทะมึนยืนอยู่หัวเตียง ด้วยความตกใจนางอ้าปากเตรียมจะกรีดร้อง จางเสี่ยวหลงคุมสถานการณ์อยู่ตลอด แม้จะดึงมีดออกไม่ทัน แต่มือขวาก็รีบผละมาตะปบปิดปากหญิงสาวไว้ได้ทันท่วงที หญิงสาวขวัญหนีดีฝ่อ พยายามดิ้นรนหนี แต่แรงของจางเสี่ยวหลงมหาศาลเกินไป เธอสู้ไม่ได้เลย ทำได้แค่ส่งเสียงอู้อี้ในลำคอ "อย่าร้อง~ ผมมาช่วยพวกคุณ!" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เปี่ยมด้วยพลังดึงดูด ราวกับมีมนต์สะกด ทำให้หญิงสาวที่กำลังตื่นตระหนกสงบลงได้ ไม่กี่สิบวินาทีต่อมา สายลับชายก็หยุดดิ้น สิ้นลมหายใจโดยสมบูรณ์ จางเสี่ยวหลงรออีกครู่หนึ่ง ถึงค่อยปล่อยมือที่กดหมอนออก

"คุณเป็นคนหมู่บ้านตระกูลหม่าใช่ไหม?" เขากระซิบถาม พอได้ยินคำว่า 'หมู่บ้านตระกูลหม่า' ดวงตาของหญิงสาวก็เอ่อล้นด้วยน้ำตา เธอกลั้นเสียงสะอื้นไห้เบาๆ เธอไม่ได้ตอบ แต่ปฏิกิริยานั้นคือคำตอบที่ชัดเจนที่สุดสำหรับจางเสี่ยวหลง เขาหยิบผ้าห่มบางๆ ข้างเตียงมาคลุมร่างที่เปลือยเปล่าของหญิงสาว พูดปลอบโยนเบาๆ ว่า "ไม่ต้องกลัวนะ เดี๋ยวผมจัดการพวกสายลับพวกนี้หมดแล้ว พวกคุณก็จะเป็นอิสระ" หญิงสาวพยายามกลั้นน้ำตา ถามเสียงเบาหวิว "พวกมันมีกันตั้งสิบกว่าคน แถมมีปืนกันทุกคน คุณ...?" เธอลังเลครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจพูดอย่างเด็ดเดี่ยว "รีบหนีไปตอนที่พวกมันยังไม่เห็นคุณเถอะ! ผู้หญิงดวงซวยอย่างพวกฉัน ต่อให้รอดไปได้... จะยังมีหน้ากลับไปใช้ชีวิตในหมู่บ้านได้อีกเหรอ?"