บทที่ 248 นำทีมเข้าป่า

หลิวจวินจงรีบแบ่งงานและจัดกำลังตำรวจฝีมือดี เตรียมพร้อมติดตามจางเสี่ยวหลงเข้าป่า พอมอบหมายงานเสร็จ จางเสี่ยวหลงก็ดึงเขาไปคุยที่มุมหนึ่ง กระซิบข้างหูว่า "พี่หลิว ที่ผมมาโผล่ที่นี่ได้ ก็เพราะ พี่เป็นคนสั่งให้ผมมา เข้าใจไหม?" "ดังนั้น มันไม่มีเรื่องความผิดพลาดในการปฏิบัติงานอะไรทั้งนั้น! รู้ใช่ไหม?" "อย่าเผลอหลุดปากพูดอะไรที่มันขัดกันล่ะ!" คำกำชับนี้ทำเอาหลิวจวินจงซาบซึ้งใจจนพูดไม่ออก เขาอ้าปากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่จางเสี่ยวหลงยกมือห้ามไว้ "พี่หลิว ความสัมพันธ์ระดับพวกเรา ไม่ต้องพูดจาเกรงใจกันแล้ว!" "ได้! งั้นพี่ไม่เกรงใจนะ เรารีบเข้าป่าไปช่วยเหยื่อผู้เคราะห์ร้ายกันเถอะ"

ภายใต้การนำทางของจางเสี่ยวหลง ทีมตำรวจสืบสวนพร้อมอุปกรณ์และเสบียงจำเป็น เดินเท้าเข้าสู่ป่าดงดิบอันกว้างใหญ่ไพศาล กัวหมิงและหลี่โหย่วเลี่ยง สมาชิกใหม่ของกองป้องกันรักษาความสงบป่าไม้ ก็ร่วมขบวนไปด้วย ถือเป็นการฝึกงานล่วงหน้า ให้คุ้นเคยกับสภาพแวดล้อม และเรียนรู้วิธีการแกะรอยช่วยเหลือผู้คนในป่า คณะเดินทางประกอบด้วยตำรวจสืบสวน 15 นาย และอดีตตำรวจสืบสวน (ปัจจุบันเป็นตำรวจป่าไม้) อีก 3 นาย รวมเป็น 18 นาย เริ่มออกเดินทางตั้งแต่บ่ายสองโมง เดินกันจนฟ้ามืดสนิท เพิ่งจะข้ามเขาไปได้แค่ห้าลูก ถ้าเป็นจางเสี่ยวหลงคนเดียว ป่านนี้คงถึงจุดหมายไปนานแล้ว ช่วยไม่ได้ ตอนนี้เป็นการปฏิบัติการแบบกลุ่ม สภาพร่างกายของตำรวจอีก 17 นาย ถึงขีดจำกัดแล้ว จางเสี่ยวหลงจำเป็นต้องดูแลสภาพร่างกายของทีมงานด้วย ส่วนผู้หญิงทั้ง 9 คนในรังสายลับ พวกเธอมีบ้านไม้ไผ่คุ้มแดดคุ้มฝน และมีเสบียงเหลืออยู่ พอประทังชีวิตได้อีกหลายวันไม่มีปัญหา

"พี่หลิว ทุกคนเดินไม่ไหวแล้ว เราหาที่ตั้งค่ายพักแรมกันเถอะครับ!" จางเสี่ยวหลงที่หน้าไม่แดงแรงไม่ตก เสนอด้วยน้ำเสียงที่ยังเปี่ยมพลัง หลิวจวินจงปาดเหงื่อบนหน้า หอบหายใจแฮ่กๆ ตอบว่า "มิน่าล่ะ ผู้กำกับหลิวถึงตาถึง เลือกนายมาเป็นหัวหน้ากองป้องกันป่าไม้!" "ตอนนี้พี่รู้ซึ้งแล้ว! พวกพี่ 17 คนแทบจะคลานกันแล้ว แต่นายกลับชิลๆ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น!" "เฮ้อ~ สมกับที่เป็นพรานหนุ่มภูเขา พวกพี่มันคนแก่ สู้แรงหนุ่มไม่ไหวจริงๆ~" พูดจบ หลิวจวินจงก็ทิ้งตัวนั่งแหมะลงบนก้อนหินข้างทาง ไม่อยากจะลุกขึ้นมาอีกเลย "ฮ่าๆๆ พี่หลิวชมเกินไปแล้ว! ที่จริงพวกพี่แข็งแกร่งกว่าคนทั่วไปมากนะครับ ข้ามเขามาได้ตั้งห้าลูกถึงจะหมดแรง" จางเสี่ยวหลงพูดปลอบใจ แล้วชี้ไปข้างหน้า "ผมว่าตรงนั้นเหมาะจะตั้งค่ายพักแรมนะครับ!" หลิวจวินจงไม่มีแรงแม้แต่จะยกมือ ได้แต่พยักหน้าหงึกๆ เป็นเชิงตกลง