บทที่ 249 เผชิญหน้าฝูงหมาป่า

ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าคือ... ในดงไม้ไม่ไกลนัก ดวงตาสีเขียวเรืองแสงคู่นับไม่ถ้วน สะท้อนแสงไฟจากกองฟืน ชวนให้ขนลุกขนพอง ดวงตาสีเขียวเหล่านั้นจ้องมองมายังค่ายพักแรมด้วยความกระหายเลือด หรือพูดให้ชัดกว่านั้น คือจ้องมอง 'เหยื่อ' ในป่า โดยเฉพาะจางเสี่ยวหลงที่ยืนเด่นเป็นสง่าอยู่บนพื้น ทุกคนบนต้นไม้สูดหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความตื่นตระหนก พวกเขาไม่เคยเจอสถานการณ์แบบนี้มาก่อน มองดูดวงตาหมาป่าที่ยั้วเยี้ยอยู่ข้างหน้า กะคร่าวๆ อย่างน้อยต้องมีหลายสิบตัว อย่าว่าแต่ตอนนี้เป็นกลางคืนเลย แม้จะมีกองไฟช่วย แต่ก็เหมือนน้ำแก้วเดียวดับไฟกองเกวียน แสงสว่างเพียงน้อยนิด ไม่อาจขับไล่ความมืดมิดในป่าได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการอาศัยแสงไฟแค่นี้เล็งยิงฝูงหมาป่าให้ตายเกลี้ยง ต่อให้เป็นกลางวันแสกๆ แสงแดดเจิดจ้า ก็ไม่มีใครกล้าคุยโวว่าจะกวาดล้างฝูงหมาป่าขนาดนี้ได้หมด เพราะที่นี่คือป่าทึบ มีต้นไม้ใบหญ้ากำบัง ฝูงหมาป่าสามารถโอบล้อมเข้ามาได้ง่ายๆ และปืนก็ยากที่จะยิงถูกหมาป่าที่เคลื่อนที่ว่องไว รอจนมันประชิดตัวเมื่อไหร่ ก็จะเจอ 'ยุทธวิธีหมาหมู่' รุมทึ้งทันที ลองจินตนาการดู ถ้าทุกคนยังนอนอยู่บนพื้น แล้วจู่ๆ หมาป่าหลายสิบตัวโผล่มาล้อมรอบ... ภาพนั้น... ซู้ด~ เมื่อกี้นี้... ทุกคนยังหลับปุ๋ยกันอยู่เลยนะ! โชคดีที่หัวหน้าจางเจอตัวพวกมันก่อน ไม่อย่างนั้นคืนนี้คงจบเห่กันหมด คงได้ทิ้งชีวิตไว้ที่นี่กันถ้วนหน้า ในใจทุกคนต่างรู้สึกขอบคุณจางเสี่ยวหลงอย่างที่สุด โดยเฉพาะตำรวจสองนายที่เข้าเวรยาม ความรู้สึกหวาดกลัวย้อนหลังมันจุกอกจนพูดไม่ออก ถ้าพวกเขาตายคนเดียวไม่ว่ากัน แต่ถ้าพาเพื่อนร่วมทีมมาตายยกก๊วน นั่นคือความผิดมหันต์ที่ให้อภัยไม่ได้

ฝูงหมาป่าดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงอันตรายบางอย่าง จึงยืนคุมเชิงอยู่ไกลๆ ไม่กล้าบุ่มบ่ามเข้ามา ทำได้แค่จ้องมองค่ายพักแรมตาเป็นมัน "เสี่ยวหลง พี่ขอลองยิงสักนัดได้ไหม?" หลิวจวินจงเหงื่อแตกพลั่กเต็มฝ่ามือ ถามด้วยความตื่นเต้น จางเสี่ยวหลงยิ้มพยักหน้า "ได้สิครับ มาชมฝีมือยิงปืนของพี่หลิวกันหน่อย!" ทุกคนเห็นเขายืนอยู่บนพื้น ท่ามกลางวงล้อมหมาป่า แต่ยังพูดล้อเล่นได้อย่างใจเย็น ต่างก็แอบชื่นชมในใจ: มิน่าล่ะ อายุแค่นี้ถึงพุ่งพรวดขึ้นมาเป็นหัวหน้ากองได้ ทุกอย่างมีเหตุผลของมัน หัวหน้าจางไม่ใช่คนธรรมดาจริงๆ อย่างน้อยพวกเราก็ไม่มีความนิ่งขนาดนี้

"ได้! งั้นพี่จะลองดู~" ในฐานะหัวหน้าทีมสืบสวน หลิวจวินจงต้องแสดงความกล้าหาญออกมาบ้าง เพื่อเรียกขวัญกำลังใจลูกทีม เขาเล็งไปที่หมาป่าตัวหนึ่ง แล้วเหนี่ยวไกทันที ปัง! เสียงปืนดังสนั่นกึกก้องไปทั่วหุบเขาที่เงียบสงัด เสียงปืนทำเอานกกลางคืนแตกตื่นบินว่อน เสียงปีกกระพือพึ่บพั่บดังไปทั่ว ดวงตาสีเขียวนับไม่ถ้วนเบื้องหน้า หายวับไปทันที ราวกับไม่เคยมีอยู่จริง ทุกคนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ไม่รู้ว่ากระสุนนัดเมื่อกี้ของผู้กำกับหลิว เข้าเป้าหรือเปล่า หลิวจวินจงเองก็เริ่มหน้าเสีย เริ่มสงสัยในฝีมือตัวเองขึ้นมาตะหงิดๆ "พี่หลิว หมาป่าพวกนี้เจ้าเล่ห์มากครับ พวกมันจะซ่อนตัวอยู่แถวนี้แหละ รอจังหวะเหมาะๆ แล้วค่อยรุมกินโต๊ะพวกเรา" "แล้วจะทำยังไงดี? เราจะอยู่บนต้นไม้รอความตายไม่ได้นะ ถ้าไม่ไหวจริงๆ~ เราลงไปสู้ตายกับมันเลยดีกว่า!" สถานการณ์ตึงเครียดกว่าที่คิดไว้มาก หลิวจวินจงเลือดขึ้นหน้า พูดด้วยความฮึกเหิม "หัวหน้าจาง พวกเราลงมือพร้อมกัน ถึงตายก็ขอแลกชีวิตกับหมาป่าสักตัว ให้มันคุ้มทุนหน่อย!" "ทุกคนอย่าเพิ่งมองโลกในแง่ร้ายครับ รออยู่บนต้นไม้นั่นแหละ! เดี๋ยวผมจัดการเอง!" จางเสี่ยวหลงห้ามทัพ "หา? ได้ยังไง? เราจะปล่อยให้หัวหน้าจางไปเสี่ยงคนเดียวไม่ได้!" "ใช่ครับ! อันตรายก็ต้องเผชิญร่วมกัน จะให้หัวหน้าจางรับแทนพวกเราได้ยังไง" ทุกคนล้วนเป็นชายชาติทหารเลือดร้อน พูดจบก็จะปีนลงมาจากต้นไม้