บทที่ 250 สงครามสุนัขป่าปะทะหมีควาย

ขืนปล่อยไว้แบบนี้ไม่ได้การ! แผน 'นกปากซ่อมสู้กับหอยกาบ ชาวประมงรับผลประโยชน์' (ตาอยู่คว้าพุงเพียว) ของจางเสี่ยวหลงยังไม่ทันได้เริ่ม จะให้มาล่มปากอ่าวแบบนี้ได้ยังไง?

"ต้าฮุย พวกแกสี่ตัวออกไปข้างนอก แล้วเปิดฉากโจมตีหมีควายสองตัวนั้นซะ" "แต่อย่าไปบวกแลกชีวิตนะ แค่ทำเป็นตัวอย่าง ล่อให้พวกหมาป่าป่าเข้าไปรุมกินโต๊ะหมีควาย!" "แล้วก็ยั่วยุสร้างความแค้น (ดึง Aggro) ให้ฝูงหมาป่าด้วย ทำให้หมีควายโกรธจัดจนต้องฆ่าหมาป่าให้ได้สักสองสามตัว" "รอจนฝูงหมาป่ากับหมีควายติดกับดักซัดกันนัวเนีย พวกแกค่อยหาจังหวะแวบออกมาวงนอก คอยไล่เก็บกวาดพวกหมาป่าทีละตัว!" "สิ่งที่ฉันต้องการคือ ห้ามให้หมาป่าหนีรอดไปได้แม้แต่ตัวเดียว! เข้าใจไหม?" "โบร๋ว~ บู๊ว..." "โฮ่ง โฮ่ง~"

หมาป่าสัตว์เลี้ยงทั้งสี่ตัวอัดอั้นมานาน วันๆ โดนลูกหมาป่าตัวเล็กๆ รุมล้อม ไม่พาฝึกล่าก็ต้องโดนไล่งับหาง น่ารำคาญจะตายชัก ในเมื่อเจ้านายมอบโอกาสทองให้ขนาดนี้ ได้ออกไปยืดเส้นยืดสาย โชว์พาวเวอร์ แถมยังหนีจากแก๊งลูกสมุนจอมป่วนได้ชั่วคราว มีหรือจะไม่ตั้งใจทำงาน? สิ้นความคิดของจางเสี่ยวหลง หมาป่าทั้งสี่ตัวก็ปรากฏกายขึ้นในพงหญ้าเตี้ยๆ ทันที ทั้งสองฝ่ายที่กำลังคุมเชิงกันอยู่ถึงกับงง จู่ๆ มีหมาป่าโผล่มาจากไหนอีกสี่ตัว? ต้าฮุยและพรรคพวกไม่รอช้า พุ่งเข้าใส่หมีควายสองตัวทันที โดยเฉพาะเจ้า 'วั่งไฉ' ตอนที่วิ่งชาร์จเข้าไป มันหันไปมองหน้า 'จ่าฝูงหมาป่า' ด้วยสายตาเหยียดหยามและท้าทายสุดขีด