บทที่ 251 อะไรนะ แกบอกว่าจับลูกเสือมาได้เหรอ~

หมีควายยักษ์สองตัวหมดสภาพการต่อสู้โดยสิ้นเชิง เลือดสดๆ ไหลทะลักออกจากบาดแผลหลายแห่ง ดูทรงแล้วคงมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นาน "ไอ้เดรัจฉานสองตัวนี้ กล้ามาดักซุ่มโจมตีฉันเหรอ? รนหาที่ตายชัดๆ!" จางเสี่ยวหลงชักมีดปลายปืนสามแฉกออกมา แทงซ้ำเข้าไปที่แผลเดิมเพื่อสงเคราะห์ให้พวกมันไปสบาย หมีควายพยายามดิ้นรนเฮือกสุดท้าย แต่เรี่ยวแรงหดหาย ไม่นานก็เสียเลือดมากจนสิ้นใจ จางเสี่ยวหลงใช้จิตกวาดซากหมีควายทั้งสองตัวเข้าไปเก็บในมิติเจดีย์วิเศษ

เหล่าหมาป่าสัตว์เลี้ยงปฏิบัติภารกิจเสร็จสิ้น เคลียร์พื้นที่จนราบคาบ ไม่มีหมาป่าป่าตัวไหนรอดชีวิตแม้แต่ตัวเดียว จางเสี่ยวหลงไล่เก็บซากหมาป่าเข้ามิติทีละตัว นับรวมได้ทั้งหมด 43 ตัว ผลประกอบการครั้งนี้มหาศาลจริงๆ หมีควายสองตัว กับฝูงหมาป่ายกฝูง นี่มันเงินทั้งนั้น~ สายลมพัดมาเอื่อยๆ ให้ความรู้สึกสดชื่น จางเสี่ยวหลงอารมณ์ดีเป็นพิเศษ พอใกล้ถึงค่ายพักแรม เขาเก็บหมาป่าเข้ามิติ เหลือไว้แค่นกฮูกให้คอยเฝ้าระวังอยู่ข้างนอก

"หัวหน้าหลิว หัวหน้าจางไปนานกว่าสี่สิบนาทีแล้วนะครับ พวกเรารีบไปดูเถอะ!" "ใช่ครับ! จะปล่อยให้หัวหน้าจางเสี่ยงอันตรายคนเดียวไม่ได้!" "ไปกันเถอะครับหัวหน้าหลิว!" "......" เสียงของกัวหมิง หลี่โหย่วเลี่ยง และตำรวจนายอื่นๆ ดังเซ็งแซ่ หลิวจวินจงกัดฟัน ตัดสินใจเด็ดขาด "พวกนายรออยู่บนต้นไม้! เดี๋ยวฉันไปดูเอง!" เขาเป็นหัวหน้าทีมสืบสวน จะใช้อารมณ์นำเหตุผลไม่ได้ แม้ทุกคนจะเป็นห่วงจางเสี่ยวหลง แต่ที่นี่คือป่าดงดิบ หลิวจวินจงจะให้ทุกคนไปเสี่ยงไม่ได้ ขืนเจอกับฝูงหมาป่าแล้วพลาดท่า ตำรวจสืบสวนทั้งอำเภออันผิงอาจจะละลายยกทีม ประชาชนหลายแสนคนในอำเภอ จะขาดตำรวจมือดีไปไม่ได้