บทที่ 252 ลูกเสือสองตัว

จางเสี่ยวหลงแทบไม่อยากเชื่อสายตา หรือว่าเสียงคำรามเมื่อกี้ เกิดจากนกฮูกไปขโมยลูกเสือมา? แม่เสือคงโกรธจัดจนสติหลุด ถึงได้คำรามลั่นป่าขนาดนั้น? ระหว่างที่ความคิดกำลังแล่นเร็วปรู๊ด เสียงกระพือปีกพึ่บพั่บก็ดังใกล้เข้ามา นกฮูกกลับมาแล้ว "แม่เจ้าโว้ย นี่แกไปยกเค้าบ้านเสือมาเลยเรอะ!" เห็นกันชัดๆ ว่าที่กรงเล็บทั้งสองข้างของนกฮูก คีบลูกเสือมาข้างละตัว มันบินตรงมาเกาะที่ไหล่เขา จางเสี่ยวหลงรีบยื่นมือไปรับลูกเสือทั้งสองตัวไว้ แล้วส่งพวกมันเข้าไปในมิติชั้นสองทันที เจ้าตัวเล็กสองตัวนี้ตัวนิดเดียว น้ำหนักไม่น่าเกินสามชั่ง ตายังไม่ลืมด้วยซ้ำ! ไม่ต้องเดาก็รู้ เพิ่งคลอดได้ไม่นานแน่ๆ "แกนี่มันแน่จริงๆ~ แม่เสือไม่ได้เฝ้ารังอยู่เหรอ? ทำไมขโมยมาง่ายดายขนาดนี้?" "กุ๊กกู~" "โอเค... อาศัยจังหวะแม่เสือไปเข้าห้องน้ำ... เอ่อ ไปขี้... แล้วลูกก็หายวับไปสินะ!"

ไกลออกไป มีเสียงคำรามของเสือดังแว่วมาอีกหลายครั้ง แต่เสียงเริ่มห่างออกไปเรื่อยๆ จนแทบไม่ได้ยิน จางเสี่ยวหลงตบหัวนกฮูกเบาๆ "แกนี่มันร้ายกาจจริงๆ แม่เสือไม่รู้ด้วยซ้ำว่าแกหนีมาทางนี้ ดันวิ่งไล่ไปทิศตรงข้ามซะงั้น!" เขาก้มดูนาฬิกา ออกมาหลายชั่วโมงแล้ว การจะไปไล่จับแม่เสือตัวนั้นคงไม่ง่าย ตัดใจปล่อยไปดีกว่า อีกอย่าง แม่เสือวิ่งไปผิดทางตั้งนาน ป่านนี้คงเตลิดไปไกลโขแล้ว! เดี๋ยวเขาต้องกลับไปที่รังสายลับ ขืนชักช้าจะไม่ทันการ "กุ๊กกู~" จางเสี่ยวหลงจำได้ว่าเคยสั่งพวกสัตว์เลี้ยงไว้ ว่าให้จับพวกสัตว์ตัวอ่อนมาเยอะๆ นึกไม่ถึงว่าคำสั่งลอยๆ ในตอนนั้น นกฮูกจะจำได้แม่น แถมยังปฏิบัติภารกิจต่อเนื่อง เริ่มจากจับลูกอินทรีสามตัว แล้วยังรู้จักคิดเองเออเอง ไปจับลูกเสือมาให้อีกสองตัว มีสัตว์เลี้ยงแสนรู้แบบนี้ จะไม่ให้พอใจได้ยังไง?

สองสามชั่วโมงต่อมา จางเสี่ยวหลงก็ไม่ปล่อยให้เวลาเสียเปล่า นอกจากล่าสัตว์แล้ว เขายังขุด 'โสมป่า' ได้อีก 8 ต้น อายุโสมไม่ใช่น้อยๆ ทุกต้นมีอายุมากกว่า 30 ปี ต้นที่เก่าแก่ที่สุดเป็นโสมระดับสี่ใบ (Si Pin Fu Ye) บวกกับใบย่อยอีกสามใบ คำนวณแล้วน่าจะอายุราว 46 ปี จางเสี่ยวหลงใช้จิตย้ายโสมป่าเหล่านี้ไปปลูกในแปลงสมุนไพรวิญญาณ ขณะเดินผ่านขอนไม้ผุต้นหนึ่ง ฝีเท้าของจางเสี่ยวหลงก็ชะงักกึก หางตาเหลือบไปเห็นก้อนสีม่วงคล้ำบางอย่าง เขาหันขวับไปมองให้ชัดๆ บนตอไม้ผุที่เหลืออยู่ครึ่งท่อน มีวัตถุครึ่งวงกลมงอกออกมา สีน้ำตาลอมม่วง ผิวมันวาวระยับราวกับพัดที่เปล่งแสงได้ จางเสี่ยวหลงนั่งยองๆ จ้องมองเจ้าสิ่งนี้ด้วยความทึ่ง "นี่มัน เห็ดหลินจือไม่ใช่เหรอ?" เขาลองสัมผัสเห็ดหลินจือยักษ์ที่ดูเหมือนงานศิลปะชิ้นเอกนี้อย่างระมัดระวัง "ในเมื่อเจอแล้ว ก็ต้องเก็บเข้ามิติสิครับรออะไร"