บทที่ 253 ออกจากป่า

ยามค่ำคืนในป่าใหญ่ เสียงแมลงร้องระงมไม่ขาดสาย นานๆ ครั้งจะมีเสียงนกเค้าแมวร้อง ฮูก ฮูก แว่วมา แน่นอนว่านั่นไม่ใช่เสียงนกฮูกของจางเสี่ยวหลง ปกติเจ้านั่นจะไม่ส่งเสียงร้องพร่ำเพรื่อ จางเสี่ยวหลงไม่ได้นอนในบ้านไม้ไผ่ แต่ปีนขึ้นไปบนต้นไม้ใหญ่ เสพความเงียบสงบของยามราตรี ต้นไม้ต้นนี้อยู่ห่างจากแสงไฟ และไม่อยู่ในระยะสายตาของคนในบ้านไม้ไผ่ กิ่งก้านสาขาหนาทึบ ลำต้นสูงใหญ่ขนาดเจ็ดแปดคนโอบ จางเสี่ยวหลงเอนกายลงบนกิ่งไม้ใหญ่ ไม่ว่าจะมองจากระยะใกล้หรือไกล ก็ไม่มีทางเห็นตัวเขาได้ หลังจากดื่มด่ำกับความมืดมิดของป่าเขาอยู่ครู่หนึ่ง จางเสี่ยวหลงก็แวบหายเข้าไปในมิติ ทิ้งไว้นกฮูกเกาะอยู่บนต้นไม้ ทำหน้าที่ยามเฝ้าระวังแทน

จางเสี่ยวหลงเดินไปที่ใต้น้ำตกวิญญาณ อาบน้ำชำระร่างกายจนสดชื่น เขาซักเสื้อผ้าที่เพิ่งใส่ แล้วใช้พลังแห่งมิติทำให้แห้งสนิทในพริบตา ก่อนจะสวมกลับเข้าไปใหม่ เมื่อล้มตัวลงนอนบนเตียงหิน จางเสี่ยวหลงใช้จิตตรวจสอบความเรียบร้อยในมิติทุกชั้น จากนั้นไม่นานก็เข้าสู่ห้วงนิทรา ตีสี่ จางเสี่ยวหลงตื่นขึ้นมาล้างหน้าแปรงฟัน จัดการงานในมิติเสร็จสรรพ ก็รีบออกมาข้างนอก พอกระโดดลงจากต้นไม้ เขาก็ยืดเส้นยืดสาย บิดขี้เกียจจนกระดูกลั่นกร๊อบแกร๊บ ยังไงนอนบนเตียงหินในมิติก็สบายที่สุด! เมื่อเดินไปถึงบ้านไม้ไผ่ ทุกคนกำลังเก็บสัมภาระเตรียมตัวออกเดินทาง คณะเดินทางยี่สิบกว่าชีวิต เดินๆ หยุดๆ อยู่ในป่า กว่าจะข้ามเขาห้าลูกได้ก็ปาเข้าไปเที่ยงวัน เส้นทางนี้ถือว่าเลือกมาอย่างดีที่สุดแล้ว แต่ด้วยสภาพร่างกายของผู้หญิงทั้ง 9 คนที่อ่อนล้า ทำให้การเดินทางล่าช้า หลังจากพักกินเสบียงแห้งกันสักพัก ขบวนก็เคลื่อนตัวต่อ

"ทุกคนเร่งฝีเท้าหน่อย อดทนอีกนิด ข้ามเขาลูกนี้ไปก็ถึงบ้านแล้ว!" หลิวจวินจงคอยตะโกนให้กำลังใจทุกคนไม่ขาดปาก ตอนนี้สองทุ่มกว่าแล้ว ทุกคนปีนเขามาทั้งวัน ร่างกายเหนื่อยล้าจนแทบหมดแรง โชคดีที่นี่เป็นเขตป่ารอบนอก ไม่มีสัตว์ร้ายดุร้าย ไม่อย่างนั้น การเดินป่าตอนกลางคืนถือว่าอันตรายมาก ภูเขาลูกสุดท้ายนี้ ทุกคนใช้เวลาปีนป่ายกันกว่าสามชั่วโมง ถึงจะหลุดออกจากเขตป่าเขาได้ ระยะทางไม่กี่ลี้สุดท้าย แม้จะเป็นทางราบ แต่ผู้หญิงทั้ง 9 คนเดินต่อไม่ไหวแล้วจริงๆ "พี่หลิว ไม่ใช่ว่าเรามีรถจี๊ปกับเจ้าหน้าที่คนอื่นรออยู่ที่กองพลผลิตเหรอครับ? พวกพี่พักอยู่ตรงนี้เถอะ เดี๋ยวผมจะล่วงหน้าไปตามให้เขาขับรถมารรับ!" "เสี่ยว... เสี่ยวหลง ลำ... ลำบากนายแล้ว..." หลิวจวินจงเหนื่อยจนหอบแฮ่ก พูดแทบไม่เป็นประโยค ไม่ใช่ทุกคนจะมีร่างกายปีศาจแบบจางเสี่ยวหลง ที่เดินข้ามเขาเหมือนเดินเล่นในสวน ขนาดตอนนี้ จางเสี่ยวหลงยังหน้าไม่แดง แรงไม่ตก ดูเหมือนคนไม่ได้ทำอะไรมาเลย ไม่นานนัก รถจี๊ปหลายคันก็วิ่งตะบึงมารับ กว่าทุกคนจะกลับถึงที่หมายอย่างปลอดภัย ก็ปาเข้าไปตีสองกว่า